Α μπε μπα μπλογκ!

Δυσκολεύομαι...

2011-10-20T10:40:00.000-07:00

Στο δικό μου μυαλό
τα πράγματα είναι απλά. Ένα κι ένα κάνουν δύο. Θα μου πεις, εγώ σκέφτομαι ακόμη σαν μικρό παιδί. Τυχερή, άτυχη, ευτυχής, δυστυχής, μόνο εγώ ξέρω πώς νιώθω σε έναν κόσμο γεμάτο από δολοπλοκίες, μυστικές συνωμοσίες και ψεύτικα λόγια που συνοδεύονται από εξίσου ψεύτικες αλληλο-φιλοφρονήσεις πασπαλισμένες με ζορισμένα χαμογέλα .

Στο δικό μου το μυαλό
τα πράγματα δεν είναι περίπλοκα. Δεν υπάρχουν στημένες ομορφιές, δεν υπάρχουν σχέσεις για το θεαθήναι, δεν υπάρχουν φτιαχτές ανάγκες που να ανταποκρίνονται σε πρότυπα που οι γύρω μου ποθούν διακαώς, δεν υπάρχουν λυκοφιλίες, δεν υπάρχουν λυκο-έρωτες. Δεν υπάρχουν "ναι μεν αλλά". Υπάρχει ή το "ναι" ή το "όχι".

Το δικό μου το μυαλό
δεν μπορεί να κατανοήσει τον αχταρμά. Τα θέλω απλά τα πράγματα. Όπως τα λες σε ένα παιδί για να σε καταλάβει. Όπως δεν μπορεί να κατανοήσει και την κακία. Ή το μίσος. Ή την εξαπάτηση. Ή την εκμετάλλευση.

Το δικό μου το μυαλό
δεν ισχυρίστηκα ποτέ ότι είναι το σωστό. Έτσι είναι όμως. Και δυσκολεύομαι να προσαρμοστώ σε αυτόν τον κόσμο, γαμώτο. Ακόμη. Θα μου πεις "πάψε να σκέφτεσαι σαν μικρό παιδί" κι όλα θα φτιάξουν.

Μα στο δικό μου το μυαλό, όταν παραδίνεσαι, το παιχνίδι τελειώνει.

"Εάν δεν ήμουν Αλέξανδρος, θα ήθελα να ήμουν Διογένης".

2011-09-01T12:31:00.000-07:00

(Οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι από τα αποκαλυπτήρια των γλυπτών που αναπαριστούν τη συνάντηση του Μ.Αλεξάνδρου με τον Διογένη και που πραγματοποιήθηκε σήμερα το απόγευμα στην παραλία Καλάμια στην Κόρινθο.)

Σύντομο Ιστορικό της συνάντησης

Ο Διογένης είχε συλληφθεί αιχμάλωτος και κατάληξε στα δουλοπάζαρα στην Κόρινθο. Ο Ξενιάδης, πλούσιος, αριστοκράτης της εποχής, είδε τον Διογένη και θέλησε να τον αγοράσει. Συζήτησε με τον δουλέμπορο και ο δουλέμπορος πλησίασε τον Διογένη και του είπε: "Αυτός ενδιαφέρεται να σε αγοράσει, τι δουλειά ξέρεις να κάνεις να του πω;". Ο Διογένης με λογοπαίγνιο απαντά "Ανθρώπων Άρχων". Το λογοπαίγνιο αυτό, ενός δούλου άρεσε στον Ξενιάδη που χαμογέλασε και τον αγόρασε, αφού αντιλήφθηκε τις δύο έννοιες που με οξυδέρκεια έθεσε ο Διογένης: "Διοικώ τους ανθρώπους και διδάσκω στους ανθρώπους αρχές". Ο Ξενιάδης ανάθεσε στον Διογένη τη διδασκαλία των παιδιών του και έτσι ο Διογένης έμεινε στο Κράθειον, ένα προάστιο της Κορίνθου.

Ο Μέγας Αλέξανδρος είχε ένα εκπαιδευτή, τον Λεωνίδα, που ήταν μυημένος στην κυνική φιλοσοφία. Γνώστης της κυνικής φιλοσοφίας ο Αλέξανδρος γνώριζε για τον Διογένη, για τα διδάγματά του, το ύφος και το πνεύμα του. Όταν ο Αλέξανδρος ήταν στην Κόρινθο, ήθελε να τον γνωρίσει και έστειλε ένα υπασπιστή του να βρει τον Διογένη και να του τον παρουσιάσει. Αφού ο υπασπιστής τον εντόπισε, του είπε: "Σε ζητεί ο Βασιλεύς Αλέξανδρος να σε δει". Ο Διογένης απάντησε "Εγώ δεν θέλω να τον δω. Εάν θέλει αυτός ας έρθει να με δει". Πράγματι, ο Αλέξανδρος πήγε να δει τον Διογένη.

Η συνάντηση

Ο Μέγας Αλέξανδρος επισκέπτεται το Διογένη

Ο Αλέξανδρος πλησιάζει το φιλόσοφο και του λέει: "Είμαι ο Βασιλεύς Αλέξανδρος". Ο Διογένης ατάραχος απαντά "Και 'γώ είμαι ο Διογένης ο Κύων". Ο Μέγας Αλέξανδρος απορεί και τον ρωτάει: "Δε με φοβάσαι;" Ο Διογένης απαντάει: "Και τι είσαι; Καλό ή κακό;". Ο Αλέξανδρος μένει σκεπτικός. Δεν μπορεί ένας βασιλιάς να πει ότι είναι κακό, και άμα είναι καλό, γιατί κάποιος να φοβάται το καλό; Αντί να απαντήσει ο Αλέξανδρος τον ερωτά εκ νέου: "Τι χάρη θες να σου κάνω;" Και ο Διογένης ξανά με λογοπαίγνιο απαντά: "Αποσκότισόν με". Βγάλε με δηλαδή από το σκότος, τη λήθη, και δείξε μου την αλήθεια. Με το έξυπνο λογοπαίγνιο του Διογένη, η απάντηση του μπορεί και να εννοηθεί έως: "Σταμάτα να μου κρύβεις τον ήλιο", καθώς οι κυνικοί πίστευαν πως η ευτυχία του ανθρώπου βρίσκεται στη λιτότητα, στη ζεστασιά του ήλιου και δεν ζητεί τίποτα από τα υλικά πλούτη. Μόλις το άκουσε αυτό ο Αλέξανδρος είπε το περίφημο: "Εάν δεν ήμουν Αλέξανδρος, θα ήθελα να ήμουν Διογένης".

Ο Μέγας Αλέξανδρος και ο Διογένης είχαν μια μακρά συζήτηση με μεγάλη σημασία που σώθηκε από τον Δίονα τον Πλουσαραίο. Σε αυτή ο Διογένης εξηγεί στον Αλέξανδρο πότε ένας βασιλέας είναι ωφέλιμος. Ο Διογένης αποδίδει την ωφελιμότητα ενός βασιλιά στο Εάν είναι ωφέλιμος στο λαό. Για να δώσει ένταση σε αυτόν τον ισχυρισμό του λέει: "Εάν κατακτήσεις όλη την Ευρώπη και δεν ωφελήσεις τον λαό, τότε δεν είσαι ωφέλιμος. Εάν κατακτήσεις όλη την Αφρική και την Ασία και δεν ωφελήσεις τον λαό, πάλι δεν είσαι ωφέλιμος. Ακόμα και εάν περάσεις τις στήλες του Ηρακλέους και διανύσεις όλο τον ωκεανό και κατακτήσεις αυτή την ήπειρο που είναι μεγαλύτερη της Ασίας και δεν ωφελήσεις τον λαό, πάλι δεν είσαι ωφέλιμος γιατί δεν ωφελείς το σύνολο".

(πηγή)

(περισσότερες πληροφορίες για τα γλυπτική σύνθεση των δυο αγαλμάτων εδώ )

"Τυχερό αστέρι" - Μόνικα.

2011-08-06T12:17:00.000-07:00

Με αιχμαλώτισε μια φωνή, ίσως όχι τέλεια, αλλά γεμάτη ψυχή. Ξεχωριστή.
Το λάτρεψα.

Το παιχνίδι της λαγνείας...

2011-08-03T10:34:00.000-07:00

Πάντα αναρωτιόμουν γιατί η λαγνεία θεωρείται αμάρτημα, και μάλιστα θανάσιμο. Μου προκαλούσε ανέκαθεν εντύπωση το γεγονός ότι κάτι τόσο διασκεδαστικό και συνάμα όμορφο, κάτι που αγγίζει τα όρια της τέχνης, το "κλείδωσαν" κακήν κακώς σε μια λίστα με άλλα έξι αμαρτήματα που επίσης δυσκολευόμουν και δυσκολεύομαι να κατανόησω τα κριτήρια επιλογής τους.

Όσο για την ερμηνεία της λέξης, οι ορισμοί των λεξικών, που τη συνδέουν με την ακόρεστη σεξουαλική επιθυμία και τις σαρκικές απολαύσεις, μου αφήνουν την αίσθηση ενός τεράστιου κενού ανάμεσα στις λέξεις και το συναρπαστικό τελετουργικό που σε οδηγεί στην αιχμαλωσία του θύματός σου. Η λαγνεία είναι πάνω απ' όλα παιχνίδι του νου και της ψυχής.

Ερωτικό κάλεσμα, τέχνη αποπλάνησης, μικρές -πολλές φορές ανεπαίσθητες- κινήσεις που οδηγούν το θύμα σου παγιδευμένο στον ιστό της σαγήνης σου ενώ την ίδια στιγμή κι εσύ παραδίνεσαι ή... εξαφανίζεσαι.
Οι κανόνες του παιχνιδιού,είναι δικοί σου.

Aπόσπασμα

2011-07-14T13:51:00.000-07:00

"Ήταν μια αξιομνημόνευτη μέρα για μένα, γιατί προκάλεσε μέσα μου μεγάλες αλλαγές. Όμως το ίδιο συμβαίνει με ολόκληρη τη ζωή. Φανταστείτε μια επιλεγμένη μέρα, αποσπασμένη από τις υπόλοιπες, και σκεφτείτε πόσο διαφορετική θα ήταν χωρίς αυτήν η πορεία της ζωής σας. Εσείς που διαβάζετε όλα αυτά, σταματήστε μια στιγμή και σκεφτείτε τη μακριά αλυσίδα από σίδερο ή χρυσάφι, από αγκάθια ή λουλούδια, που δε θα σας είχε ποτέ δέσει αν δεν είχε σχηματιστεί ο πρώτος κρίκος, κάποια αξιομνημόνευτη μέρα."

Απόσπασμα από το βιβλίο "Μεγάλες προσδοκίες" του Τσαρλς Ντίκενς. (Great expectations , Charles Dickens)

Το λευκό βιβλίο.

2011-06-27T09:06:00.000-07:00

-Μισό λεπτό! του φώναξε λίγο πριν κλείσει πίσω του για πάντα, τη λευκή πόρτα. Έμοιαζε στ' αλήθεια πολύ βαριά με τα τεράστια σιδερένια κάγκελα που καμπύλωναν συμμετρικά, όμοια με το καμπύλωμα των πετάλων του λουλουδιού που απολαμβάνουν τον πυρωμένο ήλιο. Στην πραγματικότητα, ήταν τόσο ελαφριά όσο ένα πούπουλο. Όπως ήταν το καθετί γύρω του. Όπως ήταν κι ο ίδιος.
Ξεχάσατε το βιβλίο σας!
-Το βιβλίο μου;
-Ναι, ναι, το βιβλίο σας. Δε σας μίλησαν για αυτό;
-Όχι...ποιος;
-Δεν έχει σημασία. Πάρτε το, είναι δικό σας τώρα.
Με μια γρήγορη κίνηση -ίσως κι αστραπιαία, ο χρόνος λειτουργούσε διαφορετικά, δε μπορούσε να τον ελέγξει, δεν τον ένοιαζε κιόλας- πήρε το βιβλίο από τα χέρια του ανθρώπου που του μιλούσε και το ξεφύλλισε μηχανικά. Ποιος να ήταν άραγε; Ούτε κι αυτό τον ένοιαζε.
-Μα αυτό είναι άδειο. Δε γράφει τίποτα.
-Ναι, αυτός είναι ο σκοπός του. Να γραφτεί από εσάς. Από εδώ και στο εξής.
-Από εμένα; Μα τι λέτε; Εγώ δεν υπήρξα ποτέ συγγραφέας κύριε...κύριε...
-Δεν είμαι κύριος.
-Συγνώμη; Μα τι εννοείτε. Πώς είστε "κυρία" ;
-Όχι. Ούτε.
-Ε και τότε τι είστε;
-Ύπαρξη...όπως κι εσείς.
Α δεν του τα έλεγε καλά αυτός ο περίεργος Καθόλου καλά. Δεν του φτανε ο καημός του με το στραπάτσο που φαγε! Ποιος την άκουγε τώρα τη Μαρία. Ποιος πλήρωνε τις ζημιές στο αυτοκίνητο. Ποιος εκείνο ποιος το άλλο...τόσα είχε στο νου, κι είχε κι εκείνον τώρα να του λέει πώς είναι ύπαρξη! Δεν έβγαινε άκρη.
-Ακούστε κύριε "ύπαρξη". Δεν έχω χρόνο για παιχνίδια. Για την ακρίβεια θα έπρεπε να είμαι στο σπίτι μου από χτες! Έχω ήδη καθυστερήσει πολύ κι έχω να προλάβω τα γενέθλια του μικρού μου γιου. Μπορείτε να γίνετε πιο σαφής; Πολύ σαφής αν δυνατόν! Τι ακριβώς πρέπει να γράψω; Εγώ είμαι προγραμματιστής ηλεκτρονικών υπολογιστών, δεν είμαι συγγραφέας σας ξαναλέω.
-Δε σας ρώτησα τι επαγγέλεστε. Ό,τι κι αν ήσασταν, αυτό το βιβλίο θα το γράφατε. Αλλάζετε σημείο ζωής. Μόλις ολοκληρώσατε και παραδώσατε το πρώτο σας, δεν το γνωρίζατε; Είναι ώρα να συμπληρώσετε το δεύτερο. Κάθε μέρα σας θα είναι και μία σελίδα του.
-Εγώ παρέδωσα το πρώτο μου βιβλίο; Καλό κι αυτό! Και πώς έγινε αυτό; Και το κυριότερο "πότε";
-Με την άφιξη σας εδώ.
-Πού "εδώ"; Πού είμαστε;
-Παντού και πουθενά. Στο χάος.
-Παίζετε με τα νεύρα μου και δεν το βρίσκω καθόλου αστείο. Το βρίσκω άκρως ενοχλητικό.
-Οχι, σας διαβεβαιώ. Το μόνο που κάνω είναι να σας ενημερώνω για τη συνέχεια της ζωής σας.
-Μάλιστα. Καλώς. Ευχαριστώ. Γεια σας!
-Μη θυμώνετε. Κάποτε θα είστε ευγνώμων για την ευκαιρία που σας δίνεται αυτή τη στιγμή. Όπως και να χει, μην ξεχάσετε το βιβλίο.

Ο ονειρομάγος.

2011-06-16T12:10:00.000-07:00

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα σπίτι, κάπου μακριά, λίγες ώρες προτού η νύχτα παραδώσει το βασιλικό της σκήπτρο στη διάδοχο της, την ημέρα, που περίμενε καρτερικά στολισμένη με ηλιόπλεχτο στεφάνι στα μαλλιά της, ακούστηκε δυνατά το κλάμα ενός μικρού παιδιού. Κι ήταν τόσο δυνατό που εκτοξεύθηκε στον αέρα σαν καλά προγραμματισμένος πύραυλος και περνώντας με τρομερή ταχύτητα πάνω από ολόκληρες πολιτείες και χώρες, έφτασε και στ’ αυτιά του ξακουστού Ονειρομάγου!

Ο Ονειρομάγος, ένας καλοκάγαθος γέρος, λίγο αστείος με τα τεράστια αυτιά του και με το αστεροκεντημένο του σκουφί και τη φουντίτσα του που κάθε τρεις και λίγο γλιστρούσε μπροστά στα μάτια του, έμενε στ’ αλήθεια πολύ μακριά. Και πολύ ψηλά! Σε ένα μεγάλο συννεφένιο κάστρο, σαν αυτά που δεν συναντάς πουθενά αλλού παρά μόνο στα παραμύθια. Οι τοίχοι, οι πόρτες και τα παράθυρα ήταν όλα φτιαγμένα από βαμβακωτά σύννεφα. Ακόμη και η σκεπή! Σου έδινε την εντύπωση, πως αν το φυσούσες δυνατά, αμέσως θα διαλυόταν. Μα δεν ήταν καθόλου έτσι.

Τα συννεφάκια που κοντά κοντά είχαν αγκαλιαστεί για να το φτιάξουν, ήταν κι αυτά μαγικά! Κανείς δεν μπορούσε να τα πλησιάσει, μα κι αν κάποιος το κατάφερνε, πάλι δεν μπορούσε να περάσει μέσα στο κάστρο καθώς εκείνα, μόλις καταλάβαιναν τους κακούς σκοπούς του, άλλαζαν στη στιγμή θέση,
ανέβαινε το ένα πάνω στο άλλο κι ευθύς μεταμορφώνονταν στο πιο δυνατό και τρομερό σύννεφο του κόσμου και του ουρανού, που όμοιό του δεν υπήρχε!
Νυσταγμένος λοιπόν όπως ήταν ο Ονειρομάγος, πετάχτηκε από το κρεβάτι του , τράβηξε πίσω τη φουντίτσα από το σκουφί του που πάλι είχε όρεξη για παιχνίδια, και τέντωσε τ’ αυτιά του να μεγαλώσουν κι άλλο, να ακούσει καλύτερα. Να καταλάβει ποιανού παιδιού ήταν το κλάμα που άκουγε και να τρέξει να το βοηθήσει. Αυτή ήταν η δουλειά του εξάλλου. Να παγιδεύει μέσα σε ένα μεγάλο τσουβάλι, τα κακά όνειρα που λίγο πριν είχαν παγιδέψει κι εκείνα κάποιο καημένο παιδάκι, την ώρα που κοιμόταν. Κι αφού τα έσπρωχνε με τη βοήθεια του μαγικού του ραβδιού να μπουν στο τσουβάλι του με το ζόρι, τα πήγαινε στο κάστρο του και τα κλειδαμπάρωνε στο υπόγειο. Έτσι εκείνα, έμεναν για πάντα εκεί και δεν πήγαιναν ξανά να τρομάξουν κανέναν.

Φόρεσε όπως όπως τα ρούχα του, κλείδωσε τη συννεφένια πόρτα και μπήκε τρέχοντας στ’ ονειράμαξό του. Περίεργο που ήταν! Δεν είχε ούτε ρόδες, ούτε τιμόνι. Μονάχα δυο μεγάλα κάτασπρα πουπουλένια φτερά και στη θέση του τιμονιού έναν μεγάλο ηλεκτρονικό πίνακα, που μέσα εκεί χωρούσε ένας τεράστιος κατάλογος με τα ονόματα όλων των παιδιών του κόσμου!

Ο Ονειρομάγος τα γνώριζε από τη στιγμή που γεννιόντουσαν. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ήξερε και πού μένουν και το κλάμα τους να ξεχωρίζει...τι μάγος θα ήταν αλλιώς; Κάθε μέρα, μόλις άκουγε το πρώτο κλάμα ενός μωρού που ερχόταν στο κόσμο, έτρεχε και πληκτρολογούσε το όνομα του στον ηλεκτρονικό πίνακα του ονειράμαξού του, τη διεύθυνση του σπιτιού του , μα και κάτι ιδιαίτερο για το ξεχωριστό κλάμα που είχε κάθε παιδί : «τσιριχτό»...«βουβό»...«φωνακλάδικο»...«παραπονιάρικο»... Και τα βράδια, ίσα που κατάφερνε κι αυτός να βυθιστεί στην αγκαλιά
του ύπνου και να ξεκλέψει λίγα λεπτά ξεκούρασης.
Δεν ήταν εύκολη η δουλειά του. Αλλά, η αγάπη του για τα μικρά παιδιά, τον έκανε να ξεχνάει κάθε κούραση και να έχει πάντα στο μυαλό του, πώς να τα βλέπει να κοιμούνται ήρεμα κι ευτυχισμένα.

-Φύγαμε ονειραμαξάκι μου! είπε δυνατά και πάτησε με το παχουλούτσικο δάχτυλό του το όνομα του φίλου του, του Κίμωνα

Αμέσως ο πίνακας φωτίστηκε, έβγαλε τη διεύθυνση του σπιτιού του μικρού και το ονειράμαξο ξεκίνησε μοναχό του να φτάσει στον προορισμό του όσο πιο γρήγορα μπορούσε.

Ο καημένος ο Κίμωνας δεν μπορούσε να σταματήσει να κλαίει. Τόσο πολύ τον είχε ταράξει το κακό όνειρο που είχε δει. Κουκουλωμένος ως απάνω με το πάπλωμά του, έτρεμε στην ιδέα ότι εκείνο, το κακό όνειρο, είχε κρυφτεί μαζί με τον κακάσχημο γίγαντα που τον κυνηγούσε, στο δώματιό του. Τι κι αν η μαμά του προσπαθούσε να τον πείσει ότι τα κακά όνειρα είναι μόνο όνειρα. Τι κι αν του λεγε και του ξανάλεγε ότι κανείς δεν μπορούσε να τον πειράξει, για να τον πείσει να ρίξει μια ματιά τριγύρω του, να δει μόνος του ότι κανείς και τίποτα δεν υπήρχε δίπλα ή κάτω από το κρεβάτι του, ή ακόμη και μέσα στην ντουλάπα .Εκείνος συνέχιζε να κλαίει σιωπηλά πια και να κρατά σφιχτά τα σκεπάσματα πάνω από το κεφάλι του.
-Πάω να σου φτιάξω ένα ζεστό γάλα, νομίζω θα σε βοηθήσει να κοιμηθείς ξανά του είπε η μαμά του στο τέλος τρυφερά, χαϊδεύοντας το κεφαλάκι του απαλά πάνω από το πάπλωμα, αφού είδε κι απόειδε με το πείσμα του γιου της.

Μα πώς νόμιζε ότι ήταν τόσο εύκολο να ξεχάσει όσα είδε; Πώς να ξεχάσει τον τρομερό γίγαντα που εμφανίστηκε από το πουθενά την ώρα που εκείνος, έκανε τη βόλτα του με το ποδήλατό του και λίγο έλειψε να τον κάνει μια μπουκιά; Ήταν τη στιγμή που στάθηκε για δυο λεπτά, να ρίξει λίγο νέρο στο ιδρωμένο πρόσωπό του και να ξεδιψάσει τα χείλη του. Τότε...τότε ένιωσε τη γη να σείεται κάτω από τα πόδια του, και πριν προλάβει καλά καλά ν’αναρωτηθεί τι συμβαίνει, νασου ξεπετάχτηκε μέσα από τη σχάρα του υπόνομου στην άκρη του δρόμου ένα πελώριο χέρι, λίγα μόλις μέτρα πιο μακριά από το ποδήλατό του. Και δεν ήταν, παρά ελάχιστα δευτερόλεπτα αργότερα, όταν ξεπετάχτηκε κι ένα άλλο χέρι μέσα...από τη μέση του δρόμου αυτή τη φορά, σπάζοντάς τον σα γυαλί

και τραβώντας όλα τα αυτοκίνητα μαζί με τους δύσμοιρους οδηγούς τους, που έτυχε να περνούν από εκεί , κάτω από τη γη! Μόνο που δεν τους κατάπιε η γη...τους κατάπιε ο γίγαντας! Και πριν προλάβει και ο Κίμωνας να ξεροκαταπιεί από την τρόμαρα του για όσα έβλεπε, φάνηκε και το τρομερό κεφάλι του αποκρουστικά άσχημου γίγαντα, που είχε για μαλλιά τρεις λιγδιασμένες κατσαρές τρίχες σα μακαρόνια βίδες, και δυο κατακόκκινα από την οργή μάτια που δεν μοιάζαν καθόλου με παλάτια! Ο Κίμωνας κόντευε να λιποθυμήσει από τον φόβο του την ώρα που τον κοιτούσε μαρμαρωμένος να σκαρφαλώνει μέσα από τις τρύπες που άνοιξε στη γη. Η βροντερή φωνή του κόντεψε να του τρυπήσει τα αυτιά.

-Βαρέθηκα όλους εσάς που μου χαλάτε την ησυχία μου με τα πέρα δώθε σας! Αρκετά! Είμαι ο άρχοντας των υπονόμων κι ήρθε η ώρα να φάω μερικούς μερικούς! Δε σας αντέχω άλλο! Ούτε εσάς ούτε τις ρόδες σας! ούρλιαξε και ξερογλύφτηκε περνώντας τη διχαλωτή του γλώσσα, που ήταν όμοια με του φιδιού, δυο τρεις φορές πάνω από τα χείλη του, ενώ χάιδευε την απαίσια χοντρή κοιλιά του που απ’ ό,τι φαινόταν...ήθελε πολλούς ακόμη για να χορτάσει.
Ο Κίμωνας άρχισε να τρέχει βαρώντας τα πετάλια όλο και πιο γρήγορα , μπας και του γλιτώσει, αλλά μια πέτρα στάθηκε αρκετή για να προδώσει και εκείνον και τη σαραβαλιασμένη πια ρόδα του ποδηλάτου του.

Τη στιγμή ακριβώς που σωριασμένος ένιωσε τα βρωμερά χέρια του γίγαντα, με τα μαύρα από τη γλίτσα νύχια και τη μυρωδιά του υπονόμου ποτισμένη στο ροζιασμένο δέρμα τους, να τον γραπώνουν δυνατά...το κακόμοιρο παιδί πετάχτηκε ουρλιάζοντας από την τρομάρα, μέσα στη νύχτα

-Ήρθα καλέ μου Κίμωνα! Μη φοβάσαι πια, έλα,έλα...ξεσκεπάσου...ακούστηκε η ψιθυριστή φωνή του Ονειρομάγου που τώρα προσπαθούσε κι εκείνος με τη σειρά του να τον πείσει να πετάξει από πάνω του τα σκεπάσματα που τόση ώρα είχε γραπωμένα.
Ο Κίμωνας πρέπει να σταμάτησε και να αναπνέει για λίγο, στην προσπάθειά του να καταλάβει ποιος του μιλούσε.
-Έλα σου λέω, ξεσκεπάσου! Δε θέλεις να δεις το απαίσιο όνειρο που σε τρόμαξε να μπαίνει σα βρεγμένο γατί μέσα στο τσουβάλι μου;
Τα τελευταία λόγια του Ονειρομάγου φαίνεται ότι κατάφεραν να κάνουν τον Κίμωνα να τον εμπιστευτεί, καθώς εκείνος, ξεσκεπάστηκε δειλά δειλά στην αρχή κι ύστερα με ένα σάλτο γεμάτο ανυπομονησία πετάχτηκε όρθιος στο κρεβάτι του.
-Μα...μα ποιος είσαι; τον ρώτησε γεμάτος απορία
-Ναι, βέβαια έχεις δίκιο καλό μου παιδί να ρωτάς. Δε συστηθήκαμε. Είμαι ο Ονειρομάγος! Δηλαδή...το κανονικό μου όνομα δεν είναι αυτό. Το κανονικό μου είναι «Κακονειροεξολοθρευτής» αλλά επειδή για κανέναν δεν ήταν εύκολο να το πει, όλοι με φώναζαν «Ονειρομάγο», κατάλαβες;
-Όχι, ψέλισσε ο Κίμωνας που είχε απομείνει με το στόμα ανοιχτό να κοιτάζει πότε τον Ονειρομάγο και πότε το ονειράμαξό του που ήταν παρκαρισμένο ακριβώς έξω από το παράθυρο της κρεβατοκάμαράς του.
-Καλά δεν πειράζει, θα τα πούμε άλλη φορά αυτά. Ας μη χάνουμε καιρό, είσαι έτοιμος να παγιδέψουμε τον σιχαμερό γίγαντα;
Το παιδί αποσβολωμένο, κούνησε το κεφάλι του πάνω κάτω κι ο Ονειρομάγος ανέλαβε δράση।

Τράβηξε από τη μέση του το μαγικό του ραβδί, το σβούριξε δυο τρεις φορές δυνατά στον αέρα κι όταν εκείνο άρχισε να λαμπυρίζει και να αφήνει στο πέρασμά του σειρές από μικροσκοπικά αστεράκια, είπε:

-Μαγικούλι μου ραβδί
σώσε το μικρό παιδί
τ’όνειρο βάλε στο σακί
και ευθύς ας ξεχαστεί!

Τότε μεμιάς, το μαγικό ραβδί έφυγε από τα χέρια του Ονειρομάγου κι άρχισε να πετάει μόνο του μέσα στο δωμάτιο πότε εδώ και πότε εκεί! Τα μάτια του Κίμωνα κόντευαν να πεταχτούν έξω καθώς δεν μπορούσε να πιστέψει όσα έβλεπε.

Το ραβδάκι συνέχιζε να κάνει κύκλους μέσα στο δώματιό του, πότε να ανεβαίνει και πότε να κατεβαίνει, να χώνεται κάτω από το κρεβάτι και το κομοδίνο και ξανά να παίρνει φόρα και να φτάνει στο ταβάνι! Ώσπου μια στιγμή...σταμάτησε απότομα πάνω από το καλοριφέρ στη γωνία. Όλα τα μικροσκοπικά αστεράκια που το συντρόφευαν τόση ώρα σε κάθε του κίνηση, μαζεύτηκαν χοροπηδώντας από τη χαρά τους πίσω από το καλοριφέρ ενώ αμέσως μετά το ραβδί, με μια απότομη κίνηση, πέταξε ξανά ψηλά σούρνωντας ξοπίσω του το κακό όνειρο που πάλευε απεγνωσμένα να ξεφύγει. Κρατώντας περήφανα το λάφυρό του, συνέχισε καμαρωτό καμαρωτό τις βόλτες του στον αέρα, περιμένοντας την τελευταία διαταγή του Ονειρομάγου για να προσγειωθεί. Τα αγριεμένα ουρλιαχτά του γίγαντα που σαν πούπουλο κι εκείνος πετούσε τώρα ψηλά κι απειλούσε ότι θα τους κάνει όλους μια χαψιά, όχι μόνο δε φόβησαν κανέναν αυτή τη φορά, αλλά έκαναν και τον Κίμωνα και τον Ονειρομάγο και τα αστεράκια να βάλουν τα γέλια καθώς στ’ αλήθεια τώρα πια δεν έμοιαζε καθόλου τεράστιος και τρομερός!

-Καλό μου ραβδί
σπρώξ’τον στο σακί
γρήγορα να μπει
σα βρεγμένο γατί!

πρόσταξε το ραβδάκι, μη μπορώντας να κρατήσει για μια ακόμη φορά τα γέλια του ο Ονειρομάγος κι άνοιξε το σακί του διάπλατα !
-Αυτό ήταν! Τσουβαλιάστηκε μια για πάντα! φώναξε ενθουσιασμένος στο μικρό παιδί που έτρεξε να τον αγκαλιάσει σφιχτά, μην ξέροντας πώς να τον ευχαριστήσει.
-Σ’ευχαριστώ Ονειρομάγε! Σ’ευχαριστώ για όλα!
-Παρακαλώ μικρέ μου...νομίζω πως ήρθε πάλι η ώρα για έναν ήρεμο υπνάκο, τι λες; Αν κι εγώ πρέπει να φύγω, να μαζέψω μερικά κακόνειρα ακόμη, είπε χαμογελώντας κι ευθύς πήδηξε έξω από το παράθυρο, ξεκινώντας για το επόμενό του ταξίδι παρέα με τους δυο πιστούς του φίλους, τ’ ονειράμαξο και το ραβδί του.

-Γεια σου φίλε μου! Κι αν ποτέ με ξαναχρειαστείς αρκεί να με φωνάξεις! ακούστηκε η φωνή του Ονειρομάγου καθώς χανόταν μέσα στη νύχτα κι ο Κίμωνας στάθηκε να τον αποχαιρετά μέχρι που τα μάτια του, βαριά πια από τη νύστα, δεν μπορούσαν να τον ακολουθήσουν.
Λίγο αργότερα, η μαμά του μπήκε στο δωμάτιο κρατώντας το ζεστό γάλα που του είχε υποσχεθεί. Σαν είδε όμως ότι ο Κίμωνας ήδη είχε αποκοιμηθεί, πλησίασε όσο πιο αθόρυβα μπορούσε για να τον σκεπάσει και να του δώσει ένα ακόμη τρυφερό φιλί.
-Όνειρα...γλυκά, του ψιθύρισε.

Νέλλυ Νέζη

Να καθαρίσω τα μέσα μου γυρεύω...

2011-05-13T11:08:00.000-07:00

(Τιμήθηκε με έπαινο στον 1ο διεθνή λογοτεχνικό διαγωνισμό που διοργανώθηκε από τη μη κερδοσκοπική αστική εταιρία Διοτίμα και Μούσες και δημοσιεύθηκε στο βιβλίο με τίτλο: ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΓΑΠΗΣ -ΣΥΛΛΟΓΗ, όπου φιλοξενήθηκαν τα βραβευμένα κείμενα)

"Αγάπη μου,

έτσι...έτσι όπως σε έλεγα πάντα θα σε πω και τώρα... Αγάπη μου, όταν αυτές οι λέξεις φτάσουν στα χέρια σου, μην απορήσεις. Να καθαρίσω τα μέσα μου γυρεύω. Μα μη βιαστείς να με κρίνεις. Μονάχα αυτό. Δεν ξέρω. Τι ζητά η ψυχή να γράψει, δεν το ξέρω. Μου ζήτησε να το κάνω κι εγώ υπάκουσα. Να μην αφήσω τίποτα με πρόσταξε αγριεμένη λίγο πριν ξεκινήσω. Αν κάτι, κρυμμένο πίσω από της καρδιάς τα τείχη παραμείνει, σαν ακίδα σε δάχτυλο θα καρφωθεί και θα πονέσει. Όσο μικρό κι αν είναι, θα τιμωρήσει. Σαν την ακίδα που τιμωρεί το χέρι που απλώνεται στο ξύλο. Όχι, όχι το δουλεμένο. Το απελέκητο. Εκείνο που μονάχα από άγρια ομορφιά ορίζεται, εκείνο που δεν ξέρει από σμιλεύματα και σχήματα. Εκείνο που καρδιοχτυπά για τη μοίρα που το περιμένει κι αφήνεται. Δεν μπορεί να κάνει αλλιώς.
Είναι δύσκολο.
Αλλιώς το περίμενα. Εύκολο, χείμαρρο να ξεχύνεται. Μα κάτι κρατά τα κουτιά της ψυχής σφαλισμένα. Το κλειδί ψάχνω. Να ελευθερώσω τα βλέμματα που ικέτευσα, τα λόγια που δεν ακούστηκαν, τις αγκαλιές που δεν έκλεισαν, τα όνειρα που χάθηκαν.
Τα κρατούσες στα χέρια σου.
Δεν κράτησα τίποτα. Ούτε καν τη ζωή μου. Δική σου κι αυτή. Μα πες μου στ’ αλήθεια, πού τα φύλαξες; Πού τα είχες κρύψει όλα; Έψαξα! Έψαξα τόσο πολύ, φορές φορές με λύσσα! Μα χάθηκα κι εγώ μαζί τους. Βοήθησέ με. Σε παρακαλώ. Βοήθησέ με να ξεγυμνωθώ κι άσε με να σταθώ μπροστά σου. Δεν είναι όμορφη η γυμνή ψυχή; Δίχως πολύχρωμα υφάσματα, μονάχα με το άρωμα του πόνου ποτισμένο στο πετσί της, μοιάζει με φτηνή γυναίκα. Κρατά τα πόδια της ανοιχτά να ευχαριστήσει τον περαστικό έρωτα που πέρασε το κατώφλι της καμαράς της. Αφήνεται δίχως να τη νοιάζει η δική της ευχαρίστηση.
Πονάω.
Τυλίγομαι μονάχα με το πέπλο της αλήθειας και τον νιώθω. Ξανά αυτός. Αυτός ο τρισάθλιος ύπουλος πόνος που μου ξεσκίζει τα μέσα σε κάθε θύμηση. Σε κάθε μελωδία που ακούω , σε κάθε μέρος που πηγαίνω, σε κάθε κρεβάτι που ξαπλώνω. Σε κάθε λέξη που σου γράφω, σε κάθε παύση που ξεκουράζει τα αγκυλωμένα από την αμφιβολία δάχτυλα, σε κάθε ανάσα που παλεύει να βγει από τα στήθη μου, σε κάθε ανάμνηση που μου τραβά με το ζόρι το χέρι, να με σύρει στη φυλακή της. Σου εύχομαι να μην τον γνωρίσεις.
Δε σε μισώ.
Κι αν με τούτα τα λόγια σε στεναχωρώ, συγχώρα με . Είναι λόγια που ξεχύνονται την ώρα που ουρλιάζοντας, παλεύω με θάρρος να κλείσω τις πληγές που για μια ακόμη φορά γέμισαν με πύον. Μη με κρίνεις. Σου το είπα από την αρχή.
Είναι η δυστυχία που ώρες ώρες εξουσιάζει όλο μου το είναι. Όπως τότε, που άφησα τη ζωή μου να περιπλανιέται μόνη και φοβισμένη δίχως να την ψάξω. Όπως τότε που άφησα τα όνειρα να μου ξεφύγουν και να τρυπώσουν σε ψιλές χαραμάδες, κοροϊδεύοντάς με την ώρα που πάσχιζα με χέρια απλωμένα να τα φτάσω. Όπως τότε, που σε άφησα.
Για μια και μόνο στιγμή.
Αν...αν είχα αφήσει το κουβάρι να κυλήσει στο πάτωμα. Αν το είχα κοιτάξει να απομακρύνεται, να κυλάει και να ξετυλίγεται. Αν είχα παραδεχτεί την αλήθεια μας χρόνια πριν. Όλα, όλα θα ήταν διαφορετικά. Μα φοβήθηκα, το παραδέχομαι. Πώς να κοιτάξεις την αλήθεια, όταν είναι τόσο σκληρή; Όταν δεν την αντέχεις; Το κλώτσησα να χωθεί κάτω από το κρεβάτι κι έκλεισα τα μάτια. Δεν ήθελα. Ήθελα εσένα και μόνο. Εσένα που αγάπησα από την πρώτη στιγμή. Από το πρώτο φιλί που έκανε το κορμί μου να ριγήσει στα χέρια σου. Από την πρώτη φορά που γίναμε ένα και η ανάσα μου σε χίλια κομμάτια έσπασε. Ήθελα εσένα. Μονάχα αυτό μπορούσα να νιώσω, δεν έσφαλλε η καρδιά. Αφέθηκα στο όνειρο που γελούσε μαζί μου.
Έκλεισα τα μάτια περιμένοντας.
Και τώρα, τι; Τι απέμεινε; Οι ζωές που δεν βρίσκουν τον δρόμο που χάραξαν μόνες τους πριν πάρουν σάρκα και οστά, περιπλανιόνται σα χαμένα φαντάσματα. Μνήμες κενές και σταυροδρόμια που πρέπει να διαλέξουν. Κάθε ένα, πιθανός προορισμός. Μα κι αν λαθέψουν; Δεν υπάρχει καιρός, οι αποφάσεις πρέπει να παρθούν. Με αέρινα φουστάνια, τρέχουν , προσπερνώντας η μία την άλλη. Μόνο πού και πού, στέκονται για μια ανάσα, και κοιτάζονται. Πλησιάζουν κοντά, να μπλέξουν τα δάχτυλα και τα δάκρυά τους. Να αφουγκραστούν τους πόνους και τις χαρές. Να αγαπήσουν και να αγαπηθούν.
Δε χάνεται η αγάπη.
Είναι αυτή. Αυτή που δένει τα φαντάσματα με τα μάγια της και ξαναγυρνούν. Σε τόπους που πέρασαν κι άφησαν τα σημάδια τους. Σε λέξεις που πέταξαν μακριά. Σε γράμματα που δε χωρούν σε φακέλους. Σε αποφάσεις γεμάτες από βαθιά λύπη. Σε ζωές που τρέχουν. Σε χρόνια που περνούν...είναι εκεί. Υπάρχει. Αποκαμωμένος αιχμάλωτος σε μάχες της καρδιάς. Μα αντέχει. Σφίγγει τα χείλη με πείσμα και δεν παραδίνεται. Παλεύει. Παλεύει να σώσει ό,τι της απέμεινε. Τρεχούμενο νερό γίνεται και κατρακυλά χωρίς σκοπό πια, δίχως φραγμούς και όρια. Γλύφει τις πληγωμένες ψυχές να μαλακώσει τον πόνο, βάλσαμο να γίνει. Κυλά...μουσκεύει, ζεσταίνει, χαϊδεύει, ξεπλένει. Κι όταν πια έχει τρυπώσει σ’ όλα τα κουτιά της ψυχής και περήφανη για το κατόρθωμά της γίνεται κυρίαρχός σου, μεταμορφώνεται σε θάλασσα και σε καλεί, στα βάθη της, να τα βουλιάξεις.
Τούτη την ώρα.
Ξεβράζει δίπλα μου την πιο όμορφη βάρκα του κόσμου και παίρνει μορφή. Πανέμορφη γυμνή γυναίκα με ασημένια ξέπλεκα μαλλιά, στολισμένα με γαλάζια λουλούδια. Μοσχοβολάει το άρωμά τους κι εκείνη μου χαμογελά γλυκά. Στα χέρια της κρατά το σχοινί της βάρκας μου και το τραβάει αργά αργά προς τα μέσα.
Σαν παρασυρμένος Οδυσσέας από την ομορφιά της Κίρκης, παραδίνομαι στην αγκαλιά της κι αφήνομαι τούτη την ώρα, την ώρα που εκείνη καθαρίζει επιτέλους τη ψυχή μου. Πετώ όλα τα κουτιά και κοιτώ τους κύκλους που απλώνονται τριγύρω, μεγαλώνοντας ολοένα και περισσότερο. Σα μικρό παιδί χαζεύω την απλότητα και τη δύναμη της.

Να καθαρίσω τα μέσα μου γύρεψα.
Σε αγαπώ.
Σε χαιρετώ για πάντα."

Νέλλυ Νέζη

Τραμπα-τραμπαλίζομαι

2011-05-09T00:12:00.001-07:00

(painting by Anita Klein)

Ανεβοκατεβαίνω.

Ταλαντεύομαι.

Στο ψηλά και το χαμηλά. Το ανώτερο και το κατώτερο.
Ίσα που προλαβαίνω κάθε φορά να απλώσω τα χέρια να αρπάξω αυτό που μου αρέσει. Ό,τι νιώθω δικό μου.
Και κάθε φορά που περνώ από το κέντρο σταματώ. Για λίγο, μη νομίζεις. Βάζω τα φτερά μου στον αυτόματο πιλότο και τοποθετώ προσεχτικά όσα βιαστικά πήρα σε μια μεγάλη σακούλα. Αν τη δεις δε σου γεμίζει το μάτι. "Σακούλα για κάδο απορριμάτων" γράφει απ'έξω. Σε ξεγελάει. Μα κάθε φορά που ανοίγω το ντουλάπι για να πάρω μία, δεν κοιτάζω. Το χέρι μου πάει κατευθείαν στο βάθος, εκεί που φυλάω τις μεγάλες. Με νοιάζει μόνο να χωρά πολλά.
Και κάπως έτσι καταφέρνω να βρίσκομαι στο κέντρο ενός κύκλου που ονομάζεται ζωή. Της δικής μου. Μαζί με τους μικροσκοπικούς και τους μεγαλοπρεπείς θησαυρούς μου. Από χώμα κι ουρανό.

Τραμπα-τραμπαλίζομαι
πέφτω και τσακίζομαι
και χτυπώ το γόνα μου
και γελάει η νόνα μου
και γελάνε τα παιδιά
που μου σκίστηκε η ποδιά...

Και κάπως έτσι ευχαριστιέμαι το παιχνίδι.

Lara Fabian

2011-04-28T04:03:00.000-07:00

Her voice leaves me speechless...

Η ιστορία ενός τραγουδιού

2011-04-13T08:51:00.000-07:00

Τόπος : Σχολείο.
Πρωταγωνιστές: παιδιά και νηπιαγωγοί.

Ψάχνει η συνάδελφος στην τάξη της ( στο πισι) τραγούδι για την αμυγδαλιά να ακούσουν τα μικρά όταν κάναμε το θέμα। Κάτι σε light έκδοση। Είμαι έξω από την τάξη της και ψάχνω βιβλίο με αναλογο θέμα για τα παιδιά της δικής μου τάξης, στη βιβλιοθήκη που έχουμε στο διάδρομο. Κλικάρει το παραπάνω τραγούδι, να δει ποιο είναι(είπαμε...έψαχνε κάτι σε "ελαφρύ" , όχι αυτό!) και αρχίζει να παίζει. Το ακούω από έξω, βουτάω ένα πανί (μια πετσέτα εν ολίγοις που ήταν ακουμπισμένη παραδίπλα) και μπαίνω στην τάξη της χορεύοντας.
Ταυτόχρονα φωνάζω τα παιδιά της τάξης μου να έρθουν για χορό, "όοοοπα...φςςςς... ελάτε από εδώ για χορό !" ενώ ακούω και τη συνάδελφο από μέσα..."όπα όπα"

Εν ολίγοις, μέσα σε δυο τρία λεπτά είχαμε βάλει τέρμα το πισί, είχαμε μαζευτεί και τα δύο τμήματα σε μία τάξη και πήγαινε ο χορός σύννεφο.

Τελικό συμπέρασμα :
Ευτυχώς που είμαστε νηπιαγωγοί! Τι θα κάναμε αν ήμασταν
καθηγήτριες και έπρεπε να κάνουμε σώνει και καλά ντε, μάθημα;

Ούτε να το σκέφτομαι!

Της ευτυχίας το κλειδί

2011-03-18T12:31:00.000-07:00

Χθες το βράδυ στ' όνειρο μου
ήρθε νάνος, ξωτικό
ένα δώρο να μου δώσει
της ζωής το θησαυρό!

Πέταξα απ'τη χαρά μου
τέτοιο δώρο διαλεχτό
δεν κερδίζεις κάθε μέρα
κι είπα χίλια ευχαριστώ!

Έκανα να το ανοίξω
το σεντούκι το παλιό
μα δεν άνοιγε διόλου,
τάχα να ΄χε μυστικό;

Πρόλαβα να του φωνάξω
πριν εκείνος να χαθεί
"Νάνε στάσου λιγουλάκι!
Πού το έχεις το κλειδί;"

"Το κλειδί της ευτυχίας
ψάξε εσύ για να το βρεις
τότε μοναχά θ' ανοίξεις
το σεντούκι της ζωής!"

Έτσι μου 'πε κι εχάθη
μέσα σ΄ήλιο λαμπερό!
Έμεινα να τον κοιτάζω
πού να ψάξω ν΄απορώ!

Και ξεκίνησα ταξίδι
είχα τώρα "αποστολή"
δώθε-κείθε να γυρέψω
της ευτυχίας το κλειδί!

Πήγα σε βουνά και λίμνες
πολιτείες και χωριά
χώρες μακρινές ως τ' άστρα
ναι, δεν άφησα καμιά!

Ρώτησα τους βασιλιάδες
σε παλάτια ξακουστά,
μήπως τάχα κάτι ξέραν
μην το είχαν ακουστά!

Μες της θάλασσας τα βάθη
βούτηξα για να το βρω,
μα 'κει είδα μόνο τρεις γοργόνες
που κρυφτήκαν στο λεπτό!

Κι ύστερα έσκαψα στο χώμα
με τα χέρια μου θαρρώ
ως εκεί που οι ρίζες φτάνουν
για να βρουν σταλιά νερό!

Δεν το βρήκα πουθενά
της ευτυχίας το κλειδί
κι έτσι, απελπισμένη πια
ρώτησα κι ένα παιδί!

"Πες μου εσύ, μήπως το ξέρεις
πού να ψάξω να το βρω;"
Χαμογέλασε και μου πε
"μες την τσέπη σου θαρρώ!"

Μα η τσέπη μου ήταν άδεια,
ήμουν σίγουρη γι' αυτό,
μα έβαλα το χέρι μέσα
πάλι να σιγουρευτώ!

Βρήκα ένα μικρό χαρτάκι
διπλωμένο από καιρό,
μοναχά δυο λέξεις είχε
..."σ΄ αγαπώ"...

Η Ελληνική γλώσσα σε όλο της το μεγαλείο...:D

2011-03-13T11:22:00.000-07:00

To A μπε μπα μπλογκ σας εύχεται καλό ξεκάρδισμα :P

Αισιόδοξη "στεναχωρολογία".

2011-01-30T23:12:00.000-08:00

Διαβάζοντας το μπλογκ της κυράς Δασκάλας και την όμορφη ιστορία που έχει αναρτήσει, θυμήθηκα τα λόγια της μητέρας μου (που πάντα της έλεγε η δική της μητέρα) και μου τα έλεγε κάθε φορά που με έβλεπε "κάπως".

"Μη στεναχωριέσαι για κάτι που έγινε, γιατί υπάρχουν δυο εκδοχές: ή δεν μπορείς να το αλλάξεις (οπότε όσο και να στεναχωρηθείς, άδικος κόπος) ή μπορείς να το αλλάξεις (επικεντρώσου δλδ στο "πώς" και μη χάνεις χρόνο με τη στεναχώρια).
Και ποτέ, μη στεναχωριέσαι εκ των προτέρων για κάτι που ΘΑ γίνει, αφού εκ των υστέρων θα ισχύουν τα παραπάνω!"

Aς κλειδώσουμε τις στεναχώριες σε βαθιά κρυμμένα σεντούκια, κι ας έχουμε μια καλή μέρα και καλή εβδομάδα :)

Οκ, από αύριο θα την ξε-ψωνίσω πάλι.

2011-01-27T06:37:00.000-08:00

Κάποιες φορές, ευτυχώς λίγες, με πιάνει μια απίστευτη σαδομαζοχιστική αυτοκριτική διάθεση. Έτσι και λίγο πριν το κλείσιμο των σχολείων για Χριστούγεννα, θυμάμαι μια μέρα, εν μέσω γοερού κλάματος εννοείται, να με αυτοβρίζω και αυτοχαρακτηρίζω ως τη χειρότερη δασκάλα που πέρασε ποτέ από την οικουμένη. Ναι τόσο χάλια.

"Δεν μπορώ να τους το μάθω αυτό"

"Δεν μπορώ να τους κάνω να με ακούσουν σε αυτό"

"Δεν μπορώ να ..." κ.τ.λ κ.τ.λ κι ούτε που θυμάμαι η αλήθεια τι έλεγα και γιατί με είχε πιάσει τέτοια απελπισία εκείνη την ημέρα. Αυτό που θυμάμαι έντονα είναι ότι ένιωθα άχρηστη ως δασκάλα ( νηπιαγωγός ναι) κι ότι είχα σοβαρές-σοβαρότατες αμφιβολίες για το αν έπραξα το σωστό , τότε που συμπληρώνοντας το μηχανογραφικό μου ( Πανελλήνιες time) έβαλα πρώτο στις επιλογές μου το Παιδαγωγικό τμήμα Νηπιαγωγών στο Παν/μιο Αθηνών καθώς ήξερα τι ήθελα από μικρό κορίτσι. Έφτασα μέχρι εκεί. Να με αυτοαποκαλώ κάθε τρία δευτερόλεπτα "Καραμήτρο" και κάθε πέντε να κοτσάρω κι ένα "πού πήγαινες ρε";

Αnyway, λίγο το αυτοβρίσιμο, λίγο το αυτομούτζωμα, λίγο το γοερό το κλάμα βοήθησαν και συνήλθα γρήγορα και από την επόμενη μέρα κιόλας όλα μέλι γάλα ξανά.

Σήμερα όμως, δεν τα έβαλα με τον εαυτό μου.

Σήμερα όμως, δεν ήταν όλα μέλι γάλα απλώς.

Σήμερα ήταν από τις φορές που νιώθεις η πιο σούπερ ουάου δασκάλα στο σύμπαν ολόκληρο λέμε!

Ήταν μια απόλυτα δημιουργική μέρα.

Ω ναι!

Από αυτές που σε κάνουν να θυμάσαι τι είχες ακριβώς κατά νου και πώς το ονειρεύοσουν όταν συμπλήρωνες το μηχανογραφικό.

Φτιάξαμε ένα σούπερ ουάου σουπερ μάρκετ με αληθινά προιόντα ( άδεια αλλά δε μας ενδιαφέρει), κάναμε κριτική (βεβαίως) στα προιόντα που πουλά ένα σούπερ μάρκετ, χωρίσαμε σε καταλόγους τα υγιεινά από τα μη υγιεινά, προσπαθήσαμε μετά να διαβάσουμε τι είχαμε γράψει, φτιάξαμε λεφτά για το ταμείο, χωρίσαμε σε κατηγορίες τα χρήματα ( ξέρεις...ένα ευρώ, δύο ευρώ,τρία ευρώ....ως τα δέκα φτάσαμε, αρκετά είναι) , γράψαμε λέξεις, γράψαμε αριθμούς, μετρήσαμε (γραφή, ανάγνωση, μαθηματικά από το πουθενά λέμε ) κι όχι να το παινευτώ, αλλά εν ολίγοις τα κάναμε όλα σούπερ τέλεια μοναδικά ουάου ( επαναλαμβανόμαι, το ξέρω. Μ' αρέσει !)

Και το καλύτερο;

Τα μικρά ενθουσιασμένα!

( Οκ, από αύριο θα την ξε-ψωνίσω πάλι!)

Κυριακάτικη καλημέρα :)

2011-01-22T23:22:00.000-08:00

Οne line post ( Moνόλογος 4)

2011-01-22T01:10:00.000-08:00

I don't like my blog's banner any more. Time for change.

(yeap, it feels good the one-line post!)

Facebook VS Blogs (Μονόλογος 3)

2011-01-22T00:09:00.001-08:00

Δεν τελείωσα με τους μονολόγους.

Προβλέπεται να είναι...(ίσως)και περισσότεροι από όλα τα ποστς εδώ μέσα!

Αλλαγή θέματος : Facebook VS Blogs

Τα blogs υποτίθεται είναι κάτι σαν προσωπικά ημερολόγια, σωστά; Ο καθένας γράφει ό,τι θέλει, είτε πρόκειται για λογοτεχνική έμπνευση, είτε για αυτοβιογραφικές εμπειρίες είτε για καταθέσεις ψυχής, είτε για copy paste κειμένων (μικρών ή μεγάλων) που του έκαναν εντύπωση κ.ο.κ

Και στο Facebook μπορείς να το κάνεις αυτό. Ναι, κι εκεί είναι ευκολότερο γιατί μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα το "μοιράζεσαι" με τους άλλους βλέποντας και τις αντιδράσεις τους, έστω και με ένα γρήγορο like ή ένα σχόλιο.

Στο blog όμως, σπάνια γράφεις κάτι μικρό , λιτό και περιεκτικό, δυο τρεις γραμμές ας πούμε γιατί δε θεωρείται καν ποστ. Λες και υπάρχει κάποιος άγραφος νόμος, που οριοθετεί τη σκέψη και βάζει σε καλούπια τη γραφή, την ανάγκη, την επιθυμία.

Από την άλλη, αν το κάνεις δε θα μαζέψεις like και σχόλια, αλλά θα ξέρεις ότι ο άλλος "μπήκε" ειδικά στο δικό σου blog για να διαβάσει ό,τι έγραψες ( έστω και τη μία γραμμή) . Δεν ήταν ένα ακόμη status που του έριξε ένα βλέφαρο ανάμεσα στα τόσα άλλα που φιγουράρουν στην αρχική σελίδα με το "καλημέρα σας" ( = Log in)

Aπενεργοποίησα τον προσωπικό μου λογαριασμό στο FB ( δεν ξέρω για πόσο , άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου και δη της γυναίκας, έτσι δε λένε;) κι άφησα μόνο τη σελίδα που αφορά το A μπε μπα μπλογκ.

Λέω να την δω αλλιώς με το blog. Νομίζω ότι του χρωστώ λίγη περισσότερη προσοχή ύστερα από τόσα χρόνια (κοντεύουν τα πέντε; wow!).

Πρέπει ( Μονόλογος)

2011-01-21T10:18:00.000-08:00

Αυτό το "πρέπει" όταν μου τριβελίζει το μυαλό, με τρελαίνει.

Πρέπει να συνεχίσεις . Ας μην το άρχιζες!

Πρέπει να γράψεις. Τόσο ήταν;

Πρέπει να απαντήσεις. Μη γίνεσαι γαιδούρα!

Πρέπει να...

Πρέπει.

Και πάνω που με καταφέρνει, δείχνοντας μου με ύφος δέκα καρδιναλίων ποιος έχει το πάνω χέρι... δε βγαίνει.

Κενό. Τίποτα.

Με τίποτα .

Θα πρεπε;

(Mη δίνεις σημασία. Πρόκειται για το "μονόλογο" μιας μπλόγκερ, που συνήθως γράφει ό,τι κι όποτε το θυμηθεί. Άτιμο πράγμα το "πρέπει".)

Ο Ελατένιος και το χιονοστόλιδο.

2010-11-27T05:36:00.000-08:00

Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε ένα μικρό δεντράκι. Μικρό στα χρόνια, μα στην κορμοστασιά και στη χάρη από τα πιο μεγάλα. Η λυγεράδα του κι η ομορφιά του το έκαναν να ξεχωρίζει ανάμεσα στα άλλα δέντρα στο καταπράσινο δάσος που ήταν το σπιτικό του. Εκείνα το ζήλευαν και συχνά το περιφρονούσαν αφού δεν μπορούσαν να δεχτούν ότι ήταν το πιο ξεχωριστό. Ώρες ώρες μάλιστα, έγερναν το ένα δίπλα στο άλλο, έπλεκαν καλά τα κλαριά τους, να μη χωρούν οι φωνές τους να βγουν και να πετάξουν ως εκείνο, κι άρχιζαν τα κουτσομπολιά:

-Το είδες σήμερα; Σα να ψήλωσε κι άλλο!

-Ε και; Το πολύ πολύ να φτάσει ως τον ουρανό. Καλύτερα να μην το βλέπουμε κιόλας!

Τέτοια έλεγαν ψιθυριστά κι όλο γελούσαν. Πού και πού του έριχναν και μια υποτιμητική ματιά θέλοντας να το στεναχωρήσουν ακόμη περισσότερο. Εκείνο το καημένο, στ’αλήθεια δεν μπορούσε να καταλάβει τι κακό είχε κάνει κι όλα του φέρονταν τόσο σκληρά. Προσπαθούσε πολλές φορές να είναι ευγενικό μαζί τους, να πιάσει κι εκείνο την κουβέντα, να γίνουν όλοι μαζί φίλοι, μα μάταια. Το μόνο που κατάφερνε να κερδίζει κάθε φορά ήταν... η κοροϊδία τους.

Μια μέρα που το δεντράκι μας είχε ξυπνήσει πρώτο πρώτο και χουζούρευε παίζοντας με τις αγαπημένες του φίλες, τις ηλιαχτίδες, άκουσε φωνές να πλησιάζουν. Σιγά σιγά ξύπνησαν και τα άλλα δέντρα κι όλα μαζί πια απορούσαν τι στο καλό είχαν έρθει τόσοι άνθρωποι κοντά τους και τους χαλούσαν το ήσυχο πρωινό τους.

-Να βρούμε το πιο όμορφο! Είπε ο ένας

-Και το πιο ψηλό! Συμπλήρωσε ένας άλλος.

Ακούγοντας αυτά τα λόγια, όλα τα δέντρα με μιας κορδώθηκαν θέλοντας να ξεχωρίσουν. Το δεντράκι προσπαθούσε ακόμη να σκεφτεί για ποιο λόγο αυτοί οι άνθρωποι ήθελαν το πιο όμορφο δέντρο του δάσους, όταν ένιωσε ένα δυνατό χτύπημα στον κορμό του. Λίγο μετά, ένιωσε το δεύτερο. Κι ύστερη το τρίτο. Και μετά από κάμποσα χτυπήματα βρέθηκε φαρδύ πλατύ στο χώμα χωρίς ακόμη να μπορεί να καταλάβει το λόγο.

-Ο Δήμαρχος σίγουρα θα μας συγχαρεί για την επιλογή μας.

-Το φαντάζεσαι στην πλατεία με όλα τα στολίδια επάνω του; Πανέμορφο θα είναι!

Ώστε αυτός ήταν ο λόγος; Μα βέβαια. Τα Χριστούγεννα είχαν φτάσει, και σίγουρα το διάλεξαν για χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Τα άλλα δέντρα έσκασαν από τη ζήλια τους, μα κι από την άλλη, ανακουφίστηκαν που επιτέλους αυτό το αντιπαθητικό δε θα μπλεκόταν πια στα πόδια τους.

Μέσα σε λίγες μέρες λοιπόν, βρέθηκε στημένο στη μέση της μεγαλύτερης πλατείας της πόλης. Είχαν μάλιστα φτιάξει και ειδικό χώρο, περιτοιχισμένο από έναν τσιμεντένιο φράχτη και γεμισμένο με χώμα, και το δεντράκι έδειχνε σαν...να φύτρωσε εκεί μέσα σε μία μέρα. Έριξε μια ματιά τριγύρω και θαύμασε όλες τις χριστουγεννιάτικες γιρλάντες και τα λαμπιόνια που κρέμονταν δεξιά κι αριστερά, κάνοντας την πλατεία να φαίνεται σα να έχει βγει από σελίδες παραμυθιού.

Ο Δήμαρχος είχε προτείνει στους κατοίκους της πόλης, την Κυριακή, να πάνε στην πλατεία για να στολίσουν όλοι μαζί το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Είχε μάλιστα συμφωνηθεί, ο καθένας να φέρει κι από ένα στολίδι ώστε να είναι όλοι χαρούμενοι. Μόνο που στην πραγματικότητα, δε γινόταν να είναι όλοι χαρούμενοι...

Το δεντράκι θαμπωμένο απ’όλες τις ομορφιές που έβλεπε για πρώτη φορά, δεν κατάλαβε το μικρό παιδί που το πλησίασε. Μόνο όταν ο μικρός Νικόλας έπιασε το πιο χαμηλό κλαρί του και το ταρακούνησε λιγάκι, το πρόσεξε.

-Γεια σου φίλε μου, του μίλησε τρυφερά.

-Γεια σου κι εσένα, απάντησε ο Νικόλας στεναχωρημένος.

-Τι έχεις;

-Τίποτα. Ήρθα μόνο να σε δω από κοντά.

-Σε καταλαβαίνω. Δεν μπορούσες να περιμένεις ως αύριο ε; Άκουσα ότι αύριο θα έρθετε όλοι να με στολίσετε.

-Εγώ δε θα έρθω.

-Γιατί;

-Γιατί δεν έχω στολίδι να σου φέρω.

-Και γιατί δεν πας να αγοράσεις ένα σήμερα; Προλαβαίνεις νομίζω...κοίτα πόσα υπέροχα μαγαζιά έχετε στην πόλη σας.

-Η μητέρα μου μου είπε ότι τα λεφτά μας δεν φτάνουν για τέτοια έξοδα. Ξέρεις τι σημαίνει «έξοδα»; Ρώτησε το μικρό παιδί το δέντρο αναστενάζοντας κι έκατσε ανακούκουρδα ακουμπώντας την πλάτη του στο κορμό του.

-Δεν είμαι σίγουρος.

-«Έξοδα» είναι τα λεφτά που χαλάμε για να παίρνουμε πράγματα.

-Μάλιστα....απάντησε το δεντράκι λίγο προβληματισμένο. Δηλαδή δε φτάνουν τα λεφτά σας για να αγοράσετε στολίδια.

-Ακριβώς. Έτσι μου είπε κι εγώ έφυγα τρέχοντας, τουλάχιστον να έρθω να σε δω.

-Μη στεναχωριέσαι φίλε μου. Και μόνο που είσαι εδώ και μου κρατάς παρέα, εμένα μου φτάνει. Είναι σαν να με στόλισες με το καλύτερο στολίδι.

-Σ’ευχαριστώ, ήμουν σίγουρος ότι θα ένιωθες μοναξιά σήμερα. Δεν είναι και λίγο που σε πήραν μακριά από τους φίλους σου ε;

-Δεν είχα φίλους, απάντησε θλιμμένα με τη σειρά του το δεντράκι. Μόνο τις ηλιαχτίδες που έπαιζαν μαζί μου λίγο τα πρωινά και μετά έφευγαν κι εκείνες.

-Πώς δεν είχες; Τόσα δέντρα στο δάσος!

-Ναι, αλλά δε με ήθελαν για φίλο τους και δε μου μιλούσαν.

-Γιατί;

-Δεν ξέρω. Προσπάθησα πολλές φορές να καταλάβω αλλά δεν τα κατάφερα...Αλήθεια, πώς σε λένε;

-Νικόλα...εσένα;

-Εγώ δεν έχω όνομα. Είμαι μονάχα ένα δέντρο.

-Ε και; Ποιος σου είπε ότι τα δέντρα δεν έχουν ονόματα;

-Μα εγώ δεν ξέρω κανένα δέντρο με όνομα!

-Ευκαιρία λοιπόν να είσαι το πρώτο.

Το δεντράκι γέλασε με την ιδέα του μικρού του φίλου και κουνήθηκε ολόκληρο, κάνοντας τον μικρό Νικόλα να φοβηθεί πως αν γελάσει κι άλλο, θα πέσει!

-Θέλεις να σε λένε «Ελατένιο»; Ρώτησε γρήγορα το παιδί για να τον κάνει να σταματήσει.

-Τέλειο όνομα! Σοβάρεψε τάχα γρήγορα και το δεντράκι κι έκανε μια υπόκλιση μπροστά στον καινούριο φίλο του...Να σας συστηθώ αγαπητέ μου: είμαι ο Ελατένιος και παντοτινός σας φίλος...είπε με χάρη και γέλασαν κι οι δυο αυτή τη φορά.

-Πρέπει να φύγω τώρα. Η μητέρα μου θα ανησυχεί. Σε ευχαριστώ που έγινες φίλος μου. Γεια σου Ελατένιε!

-Γεια σου Νικόλα...και να ξέρεις πως εγώ αύριο, θα σε περιμένω κι ας μη μου φέρεις τίποτα! είπε το δεντράκι και τον αποχαιρέτησε.

Σαν ξημέρωσε λοιπόν το άλλο πρωί, όλοι οι κάτοικοι άρχισαν να μαζεύονται από νωρίς στην πλατεία κρατώντας ο καθένας τους κι από ένα φανταχτερό στολίδι. Άλλα ασημένια, άλλα κόκκινα, άλλα πράσινα κι άλλα με το μπλε της θάλασσας να γυαλίζει περήφανα μέσα στη στρογγυλάδα τους, το ένα λαμπερότερο από το άλλο, κάθε λεπτό που περνούσε, χάριζαν ολοένα και μεγαλύτερη ομορφιά στον Ελατένιο. Μερικοί είχαν φέρει κι αγιο-βασιλάκια, κι άλλοι μικρές χρυσαφιές καμπανούλες που έμοιαζαν τόσο με αληθινές, θαρρείς πως τα γλυκά τους κουδουνίσματα μπλέκονταν με τις χαρούμενες φωνές μικρών και μεγάλων, που ντυμένοι με τα βαριά παλτά τους , τα γάντια και τους σκούφους τους, δε σκέφτονταν καθόλου το κρύο παρά μόνο διασκέδαζαν με τη ψυχή τους.

Μονάχα ο Νικόλας στεκόταν παράμερα σε μια γωνιά, κρυμμένος πίσω από το πλήθος. Κοιτούσε τον φίλο του και στεναχωριόταν που δεν μπορούσε κι εκείνος να του χαρίσει έστω ένα μικρό στολιδάκι. Ο Ελατένιος έστεκε υπομονετικά περήφανος κι ακούνητος προσπαθώντας κι εκείνος να χαρεί με όλα τα δώρα που του είχαν φέρει. Μα τα κλαριά του σαν να είχαν λυγίσει λίγο. Και τα φύλλα του σαν να είχαν αρχίσει να θαμπώνουν. Μέσα σε όλη τη γιορτινή ατμόσφαιρα, κανείς βέβαια δεν το πρόσεξε. Εκτός...από τον Νικόλα.

«Κάτι έχεις Ελατένιε...σιγοψιθύρισε μοναχός του...κάτι έχεις εσύ και σήμερα δεν είσαι χαρούμενος». Κι αμέσως μετά σκέφτηκε τα λόγια που του είπε λίγο πριν αποχαρετιστούν το προηγούμενο βράδυ κι αποφάσισε να πάει ξανά να κάτσει δίπλα του για να του κάνει παρέα. Ντρεπόταν τόσο πολύ που δε θα του χάριζε τίποτα κι έστυψε το μυαλό του μπας και κατεβάσει καμιά ιδέα. Γύρισε το κεφαλάκι του από τη μία, γύρισε κι από την άλλη, να κοιτάξει καλά τριγύρω του, μα τίποτα δεν μπορούσε να βρει. Ούτε ένα λουλουδάκι δεν υπήρχε να κόψει. Όλα ήταν σκεπασμένα με το βαμβακωτό χιόνι που είχε πέσει τις προηγούμενες μέρες. Και τότε, έσκυψε, μάζεψε όσο πιο πολύ χιόνι χωρούσε στα μικρά του χέρια, το γύρισε δυο τρεις φορές στη χούφτα του κι έφτιαξε μια ολοστρόγγυλη κάτασπρη μπαλίτσα. Έστω...έστω να του έδινε κάτι που να έμοιαζε με στολίδι.

Πλησίασε τον φίλο του,άφησε τη χιονόμπαλα χαμηλά στον κορμό του αφού δεν μπορούσε να την κρεμάσει, κι ακούμπησε για άλλη μια φορά την πλάτη του πάνω του, σταυρώνοντας τα πόδια του.

-Καλή σου μέρα Νικόλα, σε περίμενα.

-Καλημέρα Ελατένιε...συγνώμη, μα δεν είχα τι άλλο να σου φέρω.

-Φίλε μου να σου ζητήσω μια χάρη;

-Ό,τι θέλεις Ελατένιε! Απάντησε το μικρό παιδί κι ευθύς σηκώθηκε πρόθυμο να κάνει ό,τι του ζητούσε το αγαπημένο του δέντρο.

-Μπορείς να μου φέρεις άλλα δέκα χιονοστόλιδα σαν αυτό που μόλις άφησες στον κορμό μου;

Ο Νικόλας τα έχασε! Μα ήταν δυνατόν να του άρεσε τόσο πολύ αυτό το άχαρο στολίδι;

-Μην ξαφνιάζεσαι καλέ μου φίλε...μου έκανες το πιο όμορφο δώρο απ’όλα! Σ’ευχαριστώ πολύ! Από την ημέρα που με έκοψαν κι έχασα τις ρίζες μου δεν έχω ρουφήξει στάλα νερό. Ξέρεις πόσο πολύ διψούσα; Κι έβλεπα όλο αυτό το χιόνι γύρω μου και παρακαλούσα μέσα μου να λιώσει και να κυλήσει ως τον κορμό μου, μα βλέπεις ο φράχτης που μου έβαλαν δεν το άφηνε να ρθει να ποτίσει το χώμα μου...στ’αλήθεια ήταν πολύ δύσκολο για εμένα.

-Μα...μα γιατί δε μιλούσες σε αυτούς που έρχονταν κάθε μέρα να σε περιποιηθούν; Γιατί δεν τους το έλεγες; ρώτησε ο Νικόλας έχοντας ακόμη τα μάτια του ανοιχτά από την έκπληξη!

-Γιατί δε θα με άκουγαν φίλε μου. Με ακούνε μόνο όσοι έχουν τόση καλοσύνη μέσα τους, όση έχει ένα μικρό παιδί. Να...όπως εσύ, του είπε και το κοίταξε γλυκά. Κι εξάλλου εκείνοι νοιάζονταν μόνο να βρουν κανά κιτρινισμένο μου κλαράκι και να το πετάξουν μακριά. Γι’ αυτό, σε παρακαλώ, μπορείς να μου κάνεις αυτή τη χάρη;

Ο Νικόλας ξαφνικά νόμισε ότι ψήλωσε δέκα πόντους! Τόση μεγάλη ήταν η χαρά του κι η περηφάνια του. Δεν είχε ποτέ σκεφτεί ότι θα μπορούσε να κάνει έναν φίλο του χαρούμενο με το πιο απλό πράγμα του κόσμου. Με κάτι, που δεν χρειαζόταν λεφτά για να το αποχτήσει. Μα κι αν ακόμη είχε όλο το χρυσάφι του κόσμου, πάλι δε θα μπορούσε να το έχει πραγματικά δικό του, όπως είχε την καλοσύνη του και τη χρυσή του καρδιά.

-Στις διαταγές σας παντοτινέ μου φίλε...φώναξε γελώντας κι αγκάλιασε σφιχτά τον Ελατένιο λίγο πριν τρέξει να μαζέψει όσα πιο πολλά χιονοστόλιδα μπορούσε!

(Ευχαριστώ πολύ τον φίλο μου Νικόλαο Μ. που με άφησε να εμπνευστώ από την παιδική του φωτογραφία :) )

The Quest . Αγαπημένο.

2010-11-25T11:17:00.000-08:00

Παθούσα και ...μαθούσα!

2010-11-10T11:28:00.000-08:00

Ένας καλός τρόπος να αντέχετε τις βαρετές συναντήσεις-ομιλίες-εκδηλώσεις, όπου εσύ καρφωπιάνεσαι σε μια καρέκλα, κι έχεις απέναντί σου σε υψηλότερο επίπεδο βεβαίως βεβαίως, δυο- τρεις-τέσσερις -πέντε ( μπορεί και παραπάνω) τύπους -τύπισσες που η φύση δεν τους /τις προίκισε με κανένα επικοινωνιακό ταλέντο , να μπλαμπλαδάρουν μπροστά στο κομψό μικροφωνάκι ( ...κι είχες τόση χαρά που θα πήγαινες γιατί το θέμα ήταν ενδιαφέρον ) πασχίζοντας να αποδείξουν το αντίθετο......
.......ένας καλός τρόπος λοιπόν για να αντέχετε τα παραπάνω και να μη φανερώνετε την πλήξη σας με χασμουρητά ιπποπόταμου ( δεν είναι πρέπον !) είναι να τους φαντάζεστε να κάνουν διάφορα.

Τον κλόουν για παράδειγμα.

Ή να στήνετε στο μυαλό σας ένα μαλλιοτράβηγμα μεταξύ των καθώς πρέπει κυριών.

Ή ακόμη κι ένα μπουνίδι μεταξύ των αντρών της παρέας για τα μάτια της μεσαίας κυρίας .

Ή την εμφάνιση από το πουθενά ενός μικρού νάνου -ξωτικού με το χάρισμα της ταχύτητας του φωτός που ανεβαίνει στο βάθρο τα κάνει όλα λίμπα, και οι εν λόγω κύριοι και κυρίες τρέχουν να τον πιάσουν ξεχνώντας τους καθωπρεπεισμούς τους και βρίζοντας σαν νταλικέρηδες .

Αnyway ....βοηθάει πολύ σε περίπτωση που κρίνετε ότι δεν είναι κομψό να φύγετε από το πρώτο μισάωρο !

Παθούσα και ....μαθούσα!

Ας ενώσουμε τις καρδιές μας για τη Μαρία!

2010-11-05T00:55:00.000-07:00

(αντιγράφω από το μπλογκ: Εσωτερικά Μονοπάτια )

"ΕΠΕΙΓΟΝ!!!

Φίλες και φίλοι μου, σας απευθύνω μια επείγουσα έκκληση για ένα ζήτημα κυριολεκτικά ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΥ!

Πρόκειται για μία αγαπημένη φίλη από τη Λευκωσία, τη Μαρία Δημητρίου, η οποία είναι 25 ετών και πάσχει από μία σπάνια νευρολογική νόσο, το σύνδρομο Behcet-Αδαμαντιάδη ή “Neurobehcet disease”, που προσβάλλει ταυτόχρονα πολλά όργανα του ανθρώπινου σώματος. Η νόσος αυτή της έχει προκαλέσει ρευματοειδή αρθρίτιδα, σκλήρυνση κατά πλάκας, επιληπτικές κρίσεις, χρόνια εγκεφαλίτιδα λόγω φλεγμονής του εγκεφαλονωτιαίου υγρού, καθώς και μειωμένη όραση και ακοή.

Επιπλέον, έχουν κάνει την εμφάνισή τους μια σειρά από καρκινικοί όγκοι κοντά στην υπόφυση, αλλά και στην κοιλιακή χώρα, πράγμα που κάνει την κατάσταση ακόμα πιο απελπιστική.

Η Μαρία έχει κάνει μια σειρά από χειρουργικές επεμβάσεις στην Κύπρο και στην Αγγλία, χωρίς θεαματικά αποτελέσματα, ενώ αναγκάζεται να παίρνει σχεδόν σε καθημερινή βάση ισχυρά παυσίπονα, μορφίνη και κορτιζόνη, προκειμένου να αντέχει τους φρικτούς πόνους. Μέχρι στιγμής η μόνη ελπίδα φαίνεται πως έρχεται από το Mayo Clinic των Η.Π.Α., μια κλινική με ιδιαίτερη εξειδίκευση στη συγκεκριμένη νόσο.

Το πρόβλημα είναι πως το υπουργείο Υγείας της κυπριακής κυβέρνησης αρνείται να καλύψει τα υψηλά έξοδα νοσηλείας, με αποτέλεσμα να χάνεται πολύτιμος χρόνος, κατά τη διάρκεια του οποίου η υγεία της Μαρίας επιδεινώνεται δραματικά.

Για το λόγο αυτό, η οικογένεια της Μαρίας αναγκάστηκε (μετά από προτροπή των γιατρών και πολλών φίλων) να ανοίξει λογαριασμούς στην Ελληνική Τράπεζα και στη Νέα ΣΠΕ ( Νέα Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία) Αγλαντζιάς, προκειμένου να συγκεντρωθεί το χρηματικό ποσό που απαιτείται για να μεταφερθεί η Μαρία στο Mayo Clinic και να υποβληθεί στις απαραίτητες εξετάσεις και επεμβάσεις. Οι γιατροί που την παρακολουθούν τονίζουν πως το ταξίδι πρέπει να γίνει μέσα στον επόμενο μήνα, καθώς δεν υπάρχει πλέον καιρός για χάσιμο και τα περιθώρια συνεχώς στενεύουν. Δεν είναι υπερβολή να πούμε πως η ζωή της κρέμεται πλέον από μια κλωστή.

Η ίδια η Μαρία γνωρίζει πολύ καλά την κρισιμότητα της κατάστασής της (μας ενημερώνει συχνά μέσα από το ιστολόγιό της, αλλά και με sms στα κινητά μας τηλέφωνα, μόνο που αποφεύγει να μιλήσει σε κινητό, λόγω της ακτινοβολίας) και το μόνο που ζητάει είναι όση ζωή της απομένει να είναι κατά το δυνατό ποιοτική, πράγμα που σημαίνει να μην πονάει και να μπορεί να εκτελεί βασικές λειτουργίες και να αυτοσυντηρείται. Ό,τι δηλαδή για όλους εμάς θεωρείται δεδομένο και αυτονόητο, για εκείνη είναι το στοίχημα και το όνειρό της ζωής της…

Θέλω επίσης να τονίσω πως η Μαρία είναι μια κοπέλα περήφανη και αξιοπρεπής και δεν ήθελε με τίποτα να ανοιχτεί λογαριασμός για χάρη της. Εγώ ο ίδιος την παρακαλούσα για μήνες μέσω e-mail και γραπτών μηνυμάτων και η μόνιμη απάντησή της ήταν πως δε θέλει να γίνει αποδέκτης εράνου και “ελεημοσύνης”. Τον τελευταίο μήνα όμως η επιδείνωση της υγείας της ήταν αλματώδης, έτσι αναγκάστηκε να συμφωνήσει, με μοναδικό όρο να μη δημοσιευτεί η φωτογραφία της.

Γνωρίζοντας πόσο δύσκολο είναι, στην άσχημη οικονομική συγκυρία που διανύουμε, να στερηθούμε οποιοδήποτε χρηματικό ποσό, σας ζητώ να αγκαλιάσουμε όλοι μαζί αυτό το γενναίο κορίτσι, που παλεύει καθημερινά με τις ασθένειες και το θάνατο κι όμως μπορεί ακόμα να γελά και να ονειρεύεται, δίνοντας μας κουράγιο, δύναμη ψυχής και παράδειγμα ζωής. Όσοι επιθυμούν να συνεισφέρουν, μπορούν να καταθέσουν την οικονομική τους βοήθεια στους παρακάτω λογαριασμούς:

1]. Νέα ΣΠΕ Αγλαντζιάς : CY14007042100000000020162227 – SWIFT NUMBER: CCBKCY2N

2]. Ελληνική Τράπεζα: CY43005001120001121054591900 – SWIFT NUMBER: HEBACY2N

Όνομα: Μαρία Δημητρίου

[Διευκρινιστικά, η «Νέα ΣΠΕ Αγλαντζιάς» είναι μια Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία, με έδρα την Κύπρο, που ιδρύθηκε το 1948 για να προστατεύσει τα εισοδήματα των πολιτών από την εκμετάλλευση της τοκογλυφίας και που σήμερα δραστηριοποιείται σε πολλούς τομείς, ένας απ’ τους οποίους είναι και η συμμετοχή στην οργάνωση φιλανθρωπικών εκστρατειών. Για περισσότερες πληροφορίες:

http://aglantzia.net16.net ]

Υποθέτω (με κάποια επιφύλαξη) πως, αν δεν υπάρχει στην πόλη σας υποκατάστημα της Ελληνικής Τράπεζας, μπορείτε να καταθέσετε το ποσό σε κάποια άλλη τράπεζα και από αυτή να μεταφερθούν τα χρήματα στους λογαριασμούς της Μαρίας, μέσω διατραπεζικής συναλλαγής.

Πάμε, παιδιά, να κάνουμε όλοι μαζί την προσπάθειά μας!

Πιστεύω στη δύναμη της συλλογικότητας που μπορεί να κάνει θαύματα με τη βοήθεια της τεχνολογίας!

Έχουμε αποδείξει ότι το διαδίκτυο μας φέρνει πιο κοντά και μας ενώνει. Ας αποδείξουμε τώρα πως δε μας ενώνουν μόνο φιλοσοφικές ανησυχίες, μουσικές προτιμήσεις και η απλή ανάγκη για επικοινωνία!

Ας κάνουμε μαζί την υπέρβαση! Το ξέρω ότι μπορούμε!

Δώστε ό,τι θέλει ο καθένας απ’ το υστέρημά του και διαδώστε την εκστρατεία μας σε γνωστούς και άγνωστους! Ίσως έχει κάποιος πρόσβαση σε τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς και σε εφημερίδες. Αν δώσουμε μεγάλη δημοσιότητα, θα το σώσουμε το κορίτσι!

Όσοι θέλετε να επισκεφτείτε το αρχικό μπλογκ της Μαρίας, μπείτε στο:

www.mariatweety.blogspot.com

Αν θέλετε να μάθετε περισσότερες πληροφορίες για την κατάστασή της και να επικοινωνήσετε προσωπικά με την ίδια, μπορείτε να της στείλετε e-mail στην ηλεκτρονική διεύθυνση:

mariademetriou@ymail.com

Με τον τρόπο αυτό, μπορεί να σας στείλει και μια πρόσκληση για να μπείτε στο δεύτερο μπλογκ, το οποίο λειτουργεί μόνο για φίλους που επιλέγει η ίδια η Μαρία, γιατί θέλει να αποφύγει διάφορους ενοχλητικούς που έγραφαν ανοησίες στο αρχικό μπλογκ.

Με αυτά σας αφήνω και σας ευχαριστώ εκ των προτέρων για την προσπάθειά σας!

Πολλά φιλιά Καπετάν-Φώτης "

Ως ένα μικρό λιθαράκι της μπλογκόσφαιρας, εύχομαι μέσα από την καρδιά μου την καλύτερη έκβαση στον αγώνα της Μαρίας, κι ας μην τη γνωρίζω προσωπικά. Πάνω απ' όλα ας μας ενώσει η ανθρωπιά.........

Αρκεί να............

2010-10-19T00:11:00.001-07:00

Δεν της έμενε κάτι άλλο να κάνει.

Ναι. Ήταν καιρός να ζητήσει.

Να απολαύσει τους ζουμερούς καρπούς .

Να τους γευτεί όσο πιο αργά μπορούσε. Να αφήσει κάθε σταγόνα τους να κυλήσει στα χείλη της. Κι από εκεί , μία μία, να τρυπώσει μέσα της. Στα βάθη της.

Σταύρωσε τα πόδια και σήκωσε το μεταξωτό της φόρεμα ψηλά. Παραδομένη στις επιθυμίες της και στην άρνηση της για την παραμικρή προσπάθεια, έγειρε πίσω. Δεν της έμενε κάτι άλλο να κάνει.

Ήταν σίγουρο.

Μόνο να περιμένει.

Τα μάτια της κοιτούσαν με ανυπομονησία. Το σώμα της δεμένο . Και η πιο μικρή της κίνηση ίσως την πρόδιδε. Δεν το ήθελε. Έπρεπε να δείξει ψύχραιμη. Στα παιχνίδια, ποτέ δεν αφήνεις τον αντίπαλο να καταλάβει την αγωνία σου. Ακόμη κι όταν η τελευταία σου κίνηση, τρελή από χαρά, σε απειλεί ότι θα σε σύρει στο πεδίο της μάχης με τις πληγές ανοιχτές , έρμαιο στα μάτια και στις ιαχές των διψασμένων για αίμα.

Μικρές λάμψεις φάνηκαν. Σήκωσε το βλέμμα της ψηλά κι ένιωσε την καρδιά της να μην την υπακούει πια. Χόρευε ...κι εκείνη εκεί. Ακίνητη ,με τη δύναμη και την υπομονή ενός άγριου ζώου που περιμένει να κατασπαράξει τη λεία του .

Ώστε ήταν αλήθεια;
Δυο αστέρια κατέβηκαν αργά στα πόδια της κι εκείνη άφησε το κορμί της να χαλαρώσει.

Έσκυψε και μάζεψε στη χούφτα της το πιο μικρό.

Ήταν αλήθεια .

Mπορούσε να είχε ό,τι ήθελε. Μπορούσε να καταφέρει τα πάντα.

Αρκεί να..............

Ψιτ

2010-08-27T10:11:00.000-07:00

-Ψιτ!

-Τι;

-Μην ξεχάσεις να...

-Ξέρω.

-Τι;

-Αυτό που ήθελες να πεις.

-Πες!

-...να αγοράσω δέκα χαμόγελα.

-Μπράβο. Και πού έχουμε πει το πουλάνε;

-Παντού.

-Τέλεια. Και με τι θα πληρώσεις;

-Με ένα δικό μου.

-Ωραία. Είσαι έτοιμη. Μπορείς να φύγεις.

-Κι αν δεν τα καταφέρω;

-Τι εννοείς;

-Κι αν δεν είναι αρκετό το δικό μου χαμόγελο;

-Τότε θα δώσεις δέκα , και θα ζητήσεις ένα.

-Δεν είναι το ίδιο.

-Είναι.... αυτό το ένα θα αξίζει όσο δέκα δικά σου. Κερδισμένη θα είσαι ξανά. Καλή τύχη. Γεια σου.

-Γεια.

Ο χορός των σκιών...

2010-07-21T04:09:00.001-07:00

Nαι. Ήταν εκείνος. Ήταν εκείνη.
Εκείνοι. Κάποτε την κρατούσε στην αγκαλιά του .
Με μια χούφτα όνειρα χόρταιναν την πείνα τους για ζωή. Πού και πού πετούσαν τις φλούδες κάτω. Να φύγει κάθε τι που δεν μπορούσαν να χωνέψουν. Κρατούσαν μονάχα τους καρπούς . Πολύτιμο λάφυρο σε κάθε φιλί, σε κάθε υπόσχεση. Και μετά την άρπαζε και την στριφογύριζε στον αέρα , να χορέψουν μέχρι που τα πόδια να μη βαστούν άλλο. Μέχρι που η ανάσα , τρελή από πάθος , να τους λυγίσει.
Μα ύστερα ήρθε χρόνος βαρύς. Στην καρδιά.
Γεμάτος από ζήλια και ανθρώπων φωνές. Γεμάτος από αέρηδες που τον έδιωξαν μακριά.
Τον έρωτα.
Κι ούτε που κατάλαβε πώς βρέθηκε παραδομένη σε αλλουνού τα όνειρα. Κλεισμένη σε κάστρο απόρθητο να μην περνούν από πουθενά οι αναμνήσεις. Χωρίς κλειδιά.
Εκείνη.
Κι ούτε που κατάλαβε πώς μπλέχτηκε στα δίχτυα της μοναξιάς του. Με το πρόσωπο της γυναίκας που αγάπησε , του παρουσιάστηκε. Τον ξεγέλασε και τον κράτησε δικό της. Στο κρέβατι της δούλο. Χωνόταν στα σεντόνια της που μύριζαν τα όνειρα που έκαναν μαζί κι αποκοιμιόταν.
Εκείνος.
Μα ύστερα ήρθε χρόνος βαρύς. Στα βήματα.
Το βλέμμα ίδιο. Γεμάτο. Προσπέρασαν κι οι δυο ...μα οι σκιές τους όχι. Πιάστηκαν και χόρεψαν ξανά. Μέχρι που η ανάσα να τους λυγίσει .
Η τελευταία.

Κάτι ήθελα να γράψω

2010-07-13T07:50:00.000-07:00

Κάτι ήθελα να γράψω μα οι λέξεις έφευγαν από μπροστά μου. Πάνω που νόμιζα ότι τις είχα αιχμαλωτίσει, εκείνες ξεγλυστρούσαν επιδεικτικά μέσα από το μυαλό μου .

"Μα επιτέλους!" φώναξα " Ηρεμήστε και μπείτε σε μια σειρά!" .

Εξακολούθησαν να με αγνοούν και τα νεύρα μου κόντευαν να σπάσουν. Πού και πού περνούσαν από μπροστά μου και με κορόιδευαν .

"Είμαστε πιο δυνατές από σένα! " μου φώναζαν βγάζοντας τα μικρά γλωσσάκια τους έξω. "Δεν έχεις ακούσει ότι οι λέξεις είναι πιο δυνατές από τις σκέψεις;"

" Όχι, ποτέ" απάντησα ψιλοαδιάφορα.

Τι σημασία είχε; Το παιχνίδι έμοιαζε χαμένο. Το έβλεπα στα μικρά φτερά που τις στόλιζαν. Δεν το ήξερα ότι οι λέξεις μπορούν να πετούν. Θα το είχα χειριστεί αλλιώς αν το γνώριζα....

"Δε βαριέσαι " ψιθύρισα παραδομένη.

Και ξαφνικά, νάτες !
Mε σκυμμένο το κεφάλι, έμπαιναν μία μία στη σειρά, πού τόση ώρα ζητούσα.Δεν έμοιαζαν στεναχωρημένες.

Μάλλον θυμωμένες.

"Πώς κι έτσι;" τις καλωσόρισα ειρωνικά .

Καμία δε με κοίταξε . Καμία δεν απάντησε.
Περίεργες που ήταν. Με αγνόησαν για άλλη μια φορά, κάνοντας ταυτόχρονα αυτό που ήθελα. Δεν έβγαζα άκρη. Απέμεινα να τις κοιτώ. Προχωρούσαν σπρώχνοντας η μία την άλλη ώστε να βρουν τη θέση τους. "ΣΜΙΞΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΚΑΙ ΖΗΤΗΣΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΣ . ΜΟΝΑΧΑ ΜΗΝ ΤΟ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ. ΘΑ ΠΕΤΑΞΕΙ."

"Μας χάλασες το παιχνίδι! Δεν έπρεπε να παραδοθείς!" μου είπε η τελευταία, μουτρωμένα.

Μη σταματάς να ονειρεύεσαι τη ζάχαρη.

2010-07-08T03:03:00.000-07:00

Σημασία έχει να ξέρεις πού πατάς. Πού στέκεσαι. Μόνο να προσέξεις να μην πατήσεις ποτέ σε κινούμενη άμμο. Μην υπερεκτιμήσεις τον εαυτό σου. Είναι πιο δυνατή. Θα σε τραβήξει μέσα. Κι έτσι όπως χαιρέκακα θα σε καταπίνει, κι εσύ θα γίνεσαι ένα με τους άλλους κόκκους τριγύρω σου, όσο κι αν υψώσεις το χέρι για βοήθεια , δε θα βρεθεί. Κανείς δε θα βρεθεί να σε τραβήξει. Φοβάται ο κόσμος. Κι αν πέσει μέσα; Κι αν τον τραβήξεις μέσα στην προσπάθειά σου να βγεις εσύ; Ναι. Έχουν δίκιο να φοβούνται.
Τι να σου πω;
Πάλεψε μόνος σου.
Έτσι κάνουν όλοι.
Κι αν τα καταφέρεις να ξεφύγεις, μπράβο .
Μα κι αν δεν τα καταφέρεις, τη στιγμή που η άμμος θα γεμίζει τα ρουθούνια σου, κλείσε τα μάτια και κάνε την άμμο ζάχαρη. Σκέψου! Σε καταπίνει μια κούπα ζάχαρη ! Γλυκιά που είναι.
Γλυκό που είναι.
Το όνειρο.

Είδες; Δεν είναι καλύτερα τώρα;

Μη σταματάς να ονειρεύεσαι τη ζάχαρη....

Σημασία έχει να ξέρεις πού πατάς.

Έξι η ώρα

2010-07-08T02:34:00.000-07:00

.......αναπολώντας τα καλοκαιρινά μεσημέρια και απογεύματα της παιδικής
μου ηλικίας . Διακοπές , αλλά το ωράριο, ωράριο!

" Ο κόσμος ξεκουράζεται τα μεσημέρια! Το απόγευμα θα βγείτε πάλι! "

Κι έπαιρνα ένα περιοδικό ή ένα βιβλίο και καθόμουν στο κρεβάτι να τα ξεφυλλίσω ,
κοιτάζοντας το ρολόι ανά πέντε λέπτα. Και να! Η ώρα έφτασε έξι !

Πάμε για παιχνίδι στην αυλή;

ΑΡΒΑΝΙΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

2010-06-28T09:47:00.000-07:00

Ρα καμπά ρα καμπάνα Υπαπαντήσ(ε)
Χτύπησε η καμπά- χτύπησε η καμπάνα της Υπαπαντής

ρα καμπάνα Υπαπάντησ(ε)
χτύπησε η καμπάνα της Υπαπαντής

γκρου βάιζ' οτε βες νιε κλίσε
σήκω κορίτσι μου να πας στην εκκλησιά

Ρα καμπά ρα καμπάνα ντι τρι χιέρε
Χτύπησε η καμπά -χτύπησε η καμπάνα δυο τρεις φορές

ρα καμπάνα ντι τρι χιέρε
χτύπησε η καμπάνα δυο τρεις φορές

γκρου βαιζ' οτε βες τσεμπέρε
σήκω κορίτσι μου να βάλεις το τσεμπέρι

Ε α τε τετε πουθ νιε χέρε
Έλα να σε φιλήσω μια φορά

ε α τε τετε πουθ νιε χερε
Έλα να σε φιλήσω μια φορά

νάνι τσόταμ πίρ βέρε
τώρα που χω πιει κρασί

Εα να εα νανι κατάνανι
Έλα τώ έλα τώρα κατατώρα

εα νάνι κατανάνι
έλα τώρα κατατώρα

τσίστε μάμα γκα λουβάδι
που είναι η μάνα μου στο λιβάδι

Ντότα πρες , άιντε μόι, ντότα πρες κοτσιδέτε
θα σου κόψω , άιντε μάνα μου, θα σου κόψω την κοτσίδα

ντότα πρες κοτσιδέτε
θα σου κόψω την κοτσίδα

τετα βερβί γκα σκιν ντετά
και θα την πετάξω στα σκίνα

ντότα πρες , άιντε μόι, ντότα πρες κοτσίδετ γκλιάτ
Θα σου κόψω , άιντε μάνα μου, θα σου κόψω την κοτσίδα τη μακριά

ντότα πρες κοτσίδετ γκλιάτ
θα σου κόψω την κοτσίδα τη μακριά

πο τσε τούρπιμ γκα ιτάτε
μόνο ντρέπομαι τον πατέρα σου

Μόι κοτσι άιντε μόι κοτσίδε ντραγκολιέ
κοτσίδα μου, άιντε μάνα μου, κοτσίδα μου δεντρογαλιά

μόι κοτσιδε ντραγκολιέ
κοτσίδα μου δεντρογαλιά

τέτε κίσε ναν αγκαλιέ
να σε είχα αγκαλιά

Ορέ μόι ε μπούκουρα γκιτόνε
Όμορφή μου γετόνισσα

τσε φαί ντο χάμε σόντε;
τι φαί θα φάμε σήμερα;

Ορέ καμ φασούλεζε με κρίπε
Έχω φασόλια με αλάτι

ορέ πσε καμα μπούριν γκα δίτε
γιατί έχω τον άντρα μου στα γίδια

Ορέ μόι μπούκουρα γκιτόνε
Όμορφή μου γειτόνισσα

βα τε χαμ δε νέβε σόντε
πάμε να φάμε κι εμείς σήμερα.

Ορέ ο του βε ου νιε φαί
Θα σας βάλω ένα φαί

ορέ τσε σε χίνγκερτ νε στεπί
αφού δεν φάγατε στο σπίτι

Ορέ βάιζα κα σταναχωρί
Το κορίτσι έχει στεναχώρια

με κουμπάριν χα δε πι
με τον κουμπάρο τρώει και πίνει

Ορέ μπούρι λια νε λιβαδί
Ο άντρας είναι στα λιβάδια

ορέ βάιζα με κουμπάριν ρι
Το κορίτσι κάθεται με τον κουμπάρο

ορέ καμ νιε γκρούα κατουντάρε
Έχω μια γυναίκα από χωριό

ορέ δε σμε λιέτε ντάλιμ φάρε
Δε με αφήνει να βγώ καθόλου.

Kαι για να γνωρίσετε ένα γνήσιο αρβανιτοχώρι περάστε και από

εδώ (Λίμνες Αργολίδας)

PC News (Eφημερίδα)...

2010-06-07T11:14:00.000-07:00

...στης οποίας το τελευταίο τεύχος θα βρείτε και το :

ΠΑΙΔΕΙΑ : ΠΙΑΣ'ΤΟ ΑΥΓΟ ΚΑΙ ΚΟΥΡΕΥ'ΤΟ !

(Μια υπενθύμιση κάνω στον/την ...εκάστοτε ...υπουργό Παιδείας.
Απλώς.

Έτσι.

Παιδεία σημαίνει ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ.

Παιδεία σημαίνει ΜΟΡΦΩΣΗ.

Εκπαίδευση σημαίνει ΟΛΟΠΛΕΥΡΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΙΚΩΝ, ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΗΘΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ......

η συνέχεια εδώ)

που αν και το έγραψα το 2009 , παραμένει και δυστυχώς, απ ' ό,τι φαίνεται , θα παραμένει για πολύ καιρό ακόμη επίκαιρο !

Σε αυτό το τεύχος θα βρείτε και άρθρα των : Emperor, " + γράφω "
και Προμηθέα .
Ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση συμμετοχής :-)

Πώς να κάνετε τα παιδιά σας να βοηθούν στις δουλειές του σπιτιού !

2010-06-06T02:40:00.000-07:00

Ε δεν μπορεί, λίγο πολύ όλοι το χουμε ζήσει. Το σπίτι να μοιάζει με βομβαρδισμένο τοπίο και τα παιδιά μας , να ζουν στον κόσμο τους!

Η λύση είναι μία!
Βεβαίως!

Αφήστε τα παιδιά σας να ερωτευτούν ( δε θυμάμαι βέβαια να με ρώτησαν, αλλά τέλος πάντων!) και στη συνέχεια καλέστε τους έρωτές τους στο σπίτι για παιχνίδι !

Η απόλυτη μεταμόρφωση!

Με ξύπνησαν σήμερα, να με ρωτήσουν πού είναι το ξεσκονόπανο για να καθαρίσουν τα δώματιά τους! Από το πρωί τρέχουν πέρα δώθε κάνοντας δουλειές, με τέτοια χαρά στο μάτι που την έχω ξαναδεί μόνο τα Χριστούγεννα όταν μετρούν τα λεφτά που μάζεψαν στα Κάλαντα.

Απορία : Ερωτευόμασταν εμείς από τα 12 ή να βάλω τις φωνές;

υ.γ Τις προάλλες οδηγούσα κι είχα τα παιδιά πίσω . Είχαν πιάσει την κουβέντα που λες και λέγαν διάφορα περί κοριτσιών. Μέχρι που άκουσα τον εξής διάλογο:

"Ε καλά εσύ δεν παίζεσαι! Κάθε εβδομάδα τα φτιάχνεις και με άλλη. Κράτα τις τουλάχιστον για κανά μήνα ρεεεε, δεν είναι σωστό!"

"Ε και τι να κάνω; Αφού μετά μου αρέσει άλλη , και μετά άλλη . Εσύ τα χεις τόσο καιρό με το κορίτσι σου γιατί είναι η πιο όμορφη της τάξης"

Δε λέω! Μια στραβοτιμονιά την έκανα, μετά το σοκ. Το πρώτο. Γιατί το δεύτερο ήρθε μετά την ερώτηση μου :

"Παιδιά τι λέτε; Δεν είστε λίγο μικροί για να τα χετε με κορίτσια; Να κάνετε παρεούλα δεν λέω, αλλά άλλο αυτό κι άλλο ...."

( Είπα να το παίξω μοντέρνα μάνα και να μην παρασυρθώ από την Ελληνίδα μάνα που κρύβω μέσα μου "Τι είπατε ρε; Θα σας κρεμάσω ανάποδα !")

"Ασε μας ρε μαμά" με διέκοψε ο ένας" ξεχνάς ότι του χρόνου πάμε γυμνάσιο; Είμαστε οι μεγαλύτεροι του δημοτικού, αν δεν τα έχουμε εμείς με κορίτσια τότε ποιοι θα τα χουν; Τα πρωτάκια; "

ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΟ ΞΑΝΑΣΚΕΦΤΟΜΑΙ, ΝΑ ΒΑΛΩ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ, Η ΝΑ ΨΑΞΩ ΓΙΑ ΞΥΛΟΒΕΡΓΑ;

Εγκαίνια!

2010-06-05T05:47:00.000-07:00

Nelli's shopping house ! κλικ στον σύνδεσμο! :-) Ή αλλιώς εκεί που δείχνει το βελάκι !

Ολόφρεσκο και κατακαίνουριο :-)

H ιδέα προέκυψε μετά από το εξής μήνυμα που έφτασε στο κινητό μου :

"Χαμογέλα, πάντα μα πάντα να γαντζώνεσαι σε κάτι όμορφο και γλυκό που σε ηρεμεί και σε κάνει να νιώθεις όμορφα. Βρες ποια είναι αυτή η σκέψη σου και μην αφήνεις να σε τραβούν όσα δεν μπορείς να αποφύγεις. Ηρεμία, χαμογέλο και η όποια βροχή σταματάει. Από σένα θα εξαρτηθεί αν θα βγει το ουράνιο τόξο σου. Να μ' ακούς κάπου κάπου ξανθιά κοπελιά...."

Εφόσον λοιπόν μια βόλτα στην αγορά ( ψωνίσω - δεν ψωνίσω) ...με ηρεμεί μια χαρά, όσες φορές δεν έχω τη δυνατότητα να κάνω αυτό που πραγματικά θέλω , είπα να φέρω την αγορά στο μπλογκ στο " Νelli's shopping house" ! :-D
Είμαι σίγουρη ότι ο αποστολέας του μηνύματος , ήξερε την κατάληξη , από την ώρα που πάτησε το " αποστολή" στο μήνυμά του ! :-****

(υ.γ Μα δεν είναι πολύ "ηρεμιστικό " το μήνυμα από μόνο του; Φοβερά γλυκό....THANKS ! )

Naxion, thank u !!

2010-06-01T00:03:00.000-07:00

Kι επειδή νομίζω ότι τελειώσαμε με τις αλλαγές στο μπλογκ ( αλληλούια!) , κι επειδή είμαι πολύ χαρούμενη που είναι πια όπως ακριβώς το ήθελα, κι επειδή δεν είμαι αχάριστη κατά βάθος, μη νομίζεις....

.....ε....ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩΩΩΩΩ στο φίλο μου τον ΝΑΧΙΟΝ , το χρωστώ με πολλή αγάπη και πολλά φιλιά :-))

Τον ευχαριστώ γι αυτό

( όπου δεν είναι μια, δεν ειναι δυο, δεν ειναι τρεις, αλλά ...χίλιες δεκατρείς εικόνες ενωμένες ! :-D )

γι αυτό

( όπου έκανα ειδική παραγγελία το τζιν, το tatoo και τα κόκκινα νυχάκια χαχαχα κόντεψε να με πνίξει λέμε , κι όπου το ματάκι που κλείνει είναι "δωράκι" ειδικά φτιαγμένο από τον ίδιο! )

γι αυτό

( όσο κι αν έψαχνα δεν έβρισκα τίποτα να με ικανοποιεί για background μέχρι που τσουπ...να το, έτοιμο ! )

για τα ελληνικούλια στα

( όπου επίσης ζητούσα να μου γράψει ό,τι μου ρχοταν στο μυαλό , ξέρεις...ιστορίες ολόκληρες, κι εκείνος προσπαθούσε με τρόπο να μου πει ..."εχμμμ...δεν χωράει εδώ το κατεβατό που μόλις είπες ! :-D " )

και φυσικά για την προθυμία και την άμεση εξυπηρέτηση !!

Οι σκέψεις που έγιναν λέξεις...

2010-05-31T00:10:00.000-07:00

Πρωινή ετοιμασία λίγα λεπτά πριν, και τα νεύρα να χτυπούν κόκκινο. Χαζοί και ηλίθιοι οι λόγοι στην ουσία, μα στον πανικό του "άντε να προλάβουμε" τα πάντα μεταμορφώνονται επιδεικτικά και χαιρέκακα από ανούσια σε απολύτως σημαντικά. Περιτριγυρισμένη από "τοίχους" που δε με αφήνουν να πάρω την ανάσα που ζητάω, να ζήσω στην ελευθερία που μου αξίζει,

να απολαύσω την ηρεμία και την ομορφιά των στιγμών που με προσπερνούν....ώρες ώρες ασφυκτιώ μπροστά στο πιο απλό. Το πιο συνηθισμένο. Κι όταν ασφυκτιώ, οργίζομαι. Κι όταν οργίζομαι ξεσπώ. Σε λάθος πρόσωπα πολλές φορές. Σε λάθος ώρες.

Γνωρίζω τα λάθη μου.
Δεν είμαι σίγουρη ότι τα αποδέχομαι.
Οι ενοχές παραμονεύουν έτοιμες να πανηγυρίσουν για τη νίκη τους, άλλη μια φορά.
"Μην κάνεις τον κόπο, είσαι δική μας..." τις ακούω να φωνάζουν χαρούμενες και κλείνω τα αυτιά μου.

Κι εκεί ακριβώς, καταλαβαίνω πως η ελευθερία της ψυχής που τόσο σθεναρά υπερασπίζομαι το δικαίωμα ύπαρξή της, είναι πολύ δύσκολη υπόθεση, ακόμη και για όσους διψούν για αυτήν. Γαμώτο.

Κι εκεί ακριβώς, με τούτες τις σκέψεις να σκάβουν το μυαλό μου να χωθούν όσο πιο μέσα γίνεται να μην τις "ακούω" , ανοίγω τον υπολογιστή και διαβάζω ένα από τα μέιλς που μου έχουν στείλει.

"Θυμός και αγάπη " ο τίτλος και μου κινεί την περιέργεια.

"Ενώ ένας άνδρας γυάλιζε το νέο

αυτοκίνητό του, ο ηλικίας 4 ετών γιος του,

πήρε μια πέτρα και γρατζούνισε με

γραμμές ένα μέρος του αυτοκινήτου.

Στο θυμό του απάνω, ο άνδρας αυτός πήρε το χέρι του

παιδιού του και χρησιμοποιώντας ένα

γαλλικό κλειδί, το χτύπησε πολλές φορές.

Στο νοσοκομείο, το παιδί έχασε όλα τα

δάχτυλά του λόγω των πολλαπλών σπασιμάτων.

Όταν το παιδί είδε τον πατέρα του....

με τα παραπονεμένα μάτια γεμάτα πόνο τον ρώτησε:

" Μπαμπά... πότε τα δάχτυλά μου θα μεγαλώσουν πάλι? "

Το άτομο βουβό, πήγε πίσω στο αυτοκίνητό του

και το κλώτσησε πολλές φορές.

Σκεπτόμενος αυτό που έκανε, βρισκόμενος

μπροστά στο αυτοκίνητο του και

βλέποντας ξανά τις γρατζουνιές,

αντιλήφθηκε ότι το παιδί του είχε γράψει με την πέτρα

"ΜΠΑΜΠΑ ΣΕ ΑΓΑΠΩ".

Την επόμενη μέρα ο άνδρας αυτός, αυτοκτόνησε....

Ο θυμός και η αγάπη δεν έχουν κανένα όριο.

Τα πράγματα υπάρχουν για να χρησιμοποιούνται

ενώ οι άνθρωποι είναι για να αγαπηθούν

Προσέξτε τις σκέψεις σας, γίνονται λέξεις.

Προσέξτε τις λέξεις σας, γίνονται πράξεις.

Προσέξτε τις πράξεις σας, γίνονται συνήθειες.

Προσέξτε τις συνήθειές σας, γίνονται χαρακτήρας.

Προσέξτε τον χαρακτήρα σας, γίνεται το πεπρωμένο σας."

................................................................................
...............................................................................

Καλές οι αναρτήσεις αλλά....ας μην εγκαταλείψουμε τις συζητήσεις!!

2010-05-23T10:05:00.000-07:00

H ρότα των καταραμένων....

Περιμένουμε τη γνώμη σας και φυσικά...τις απόψεις σας....

Γίνετε μέλη για να τα λέμε κι από κοντά!

http://captain.gr/forum

Ποικιλία ....εικονογράφησης !

2010-05-11T05:16:00.000-07:00

Αν τη μισή "δουλειά" σε ένα λογοτέχνημα που απευθύνεται σε παιδιά την κάνει το κείμενο , την άλλη μισή την κάνει....η εικονογράφηση. Στην εποχή μας, όπου τα παιδιά έχουν μάθει στο μοτίβο του υπολογιστή , της κίνησης και της γρήγορης εναλλαγής, η ανάγκη για εικόνα που να ανταποκρίνεται σε αυτό ακριβώς που επιθυμούν να δουν, θεωρείται τουλάχιστον επιτακτική.

Παρακάτω ακολουθούν εικόνες ( τραβηγμένες με άθλιο τρόπο το ξέρω! :-D Ενα κινητό είχα στο χέρι !) από διαφόρων ειδών εικονογραφήσεις -όλες αφορούν μύθους του Αισώπου- από μέλη της καλλιτεχνικής εταιρείας εικονογράφησης ελληνικού παιδικού και εφηβικού βιβλίου " ΑΙΣΩΠΟΣ" .

Ας τις απολαύσουμε και ας δούμε τις διαφορές μεταξύ τους , διαφορές που ορίζουν και την ποικιλία σε μια δραστηριότητα που εξ ορισμού δε θα μπορούσε να χαρακτηριστεί από ομοιογένεια . Η διαφορετικότητα έχει να κάνει με τον κάθε καλλιτέχνη , τις ιδέες του, τις ανάγκες και τη ψυχή του :-)

εικονογράφος : ΑΜΑΡΑΝΤΙΔΟΥ ΛΕΜΟΝΙΑ ( Ο σαλπιγκτής )

εικονογράφος : ΧΩΡΕΑΝΘΗ ΜΑΡΙΟΝ ( Χελώνα και λαγός )

εικονογράφος : ΣΤΕΦΑΝΙΔΗ ΦΩΤΕΙΝΗ ( Ο αστρολόγος )

εικονογράφος : ΝΙΚΟΛΑΙΔΟΥ ΑΡΤΕΜΙΣ ( Η αλεπού και το λελέκι )

εικονογράφος : ΑΝΔΡΙΚΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΣ ( Η ρόδος και το πήδημα )

εικονογράφος : ΚΥΤΟΠΟΥΛΟΥ ΖΩΗ ( Το ελάφι )

εικονογράφος : ΒΑΚΑΛΗ-ΣΥΡΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ ΦΙΛΟΜΗΛΑ ( Ο ναυαγός )

εικονογράφος : ΝΙΟΛΗΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ( Πέρδικα και κυνηγός )

εικονογράφος : ΔΡΑΚΟΥΛΗ ΙΡΙΣ ( Η δρυς και το καλάμι )

εικονογράφος : ΜΑΝΟΥ ΕΦΗ ( Κουνούπι και λιοντάρι )

εικονογράφος : ΜΑΚΡΗ ΑΓΓΕΛΙΚΗ ( Η κότα που γεννούσε χρυσά αυγά )

εικονογράφος : ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΜΑΡΙΑ ( Η χελώνα και ο αετός )

εικονογράφος : ΖΑΡΑΜΠΟΥΚΑ ΣΟΦΙΑ ( Κόρακας και κύκνος )

εικονογράφος : ΣΟΥΡΗ ΣΟΥΛΗ ( Το λυχνάρι )

εικονογράφος : ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗΣ (Το έξυπνο κατσικάκι )

εικονογράφος : ΒΟΛΑΝΑΚΗ -ΡΑΙΣΗ ΤΑΤΙΑΝΑ ( Ψύλλος και άνθρωπος )

Όταν το γυμνό δεν είναι φθηνό...

2010-04-25T12:06:00.000-07:00

....τότε ,ναι, αξίζει του θαυμασμού μας.

Ξ και Α ??

2010-04-16T10:55:00.000-07:00

Mάθημα γραφής στο νηπιαγωγείο.

Κεφάλαιο μαθήματος : το "Ξ"

Υποενότητες μαθήματος : ανάγνωση -συλλαβισμός . Δηλαδή "Ξ και Α" ? ........."ΞΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ" όλα μαζί . "Ξ και Ε"? ...ΞΕΕΕΕΕΕΕΕ. "Ξ και Ο"?? ΞΟΟΟΟΟΟΟΟ κοκ , να μην επαναλαμβάνομαι.

Έρωτηση δασκάλας ( moi ! :-P) :

-"Ξ και Α" τι μας κάνει Παύλο μου;

Απάντηση Παύλου :

-Τρία !!

Ααααααααααααααααφού δεν πήρα φόρα να πεταχτώ στους δρόμους ....συνέχισα το εκπαιδευτικό μου καθήκον !

υ.γ Σήμερα ο Παύλος άρχισε να σπάει τον κώδικα της γραφής και με προτροπή δικιά μου αποφάσισε να γράψει μόνος του τη λέξη "ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ" χωρίς να τη βλέπει από πουθενά. Μόνο με το άκουσμα των γραμμάτων από τον εαυτό του. Έγραψε " Ε Τ Λ Α Δ " . Μόνο που δεν έβαλα τα κλάμματα βλέποντάς το - και χωρίς πλάκα αυτό. Κάθε φορά που κάποιο από τα παιδιά μου προχωράει κι ένα βήμα παραπέρα, νιώθω λες και μου χαρίζουν τον κόσμο όλο. Κρατήστε όσα επιδόματα θέλετε και κόψτε , κόψτε , κόψτε...Τα όσα νιώθουμε κι εισπράττουμε από τα ίδια τα παιδιά, ευτυχώς δεν μπορείτε να τα αγγίξετε !

ΡΑΠΟΡΤΟ ΤΕΛΟΣ ! :-D

ΟΧΙ ΑΚΟΜΗ ΤΙΤΛΟ - 1

2010-04-12T13:05:00.001-07:00

Γύρισε από τη βόλτα της. Έβαλε να παίξει το τραγούδι που αγαπούσε.Τραγούδι σκληρό , με λόγια ωμά . Είχε μπει αποφασισμένη . Σήμερα θα πήγαινε ένα βήμα μπροστά. Το ένιωσε πώς ήρθε η ώρα. Πόσοι άραγε κάθονται να γράψουν παίρνοντας έμπνευση από ένα τραγούδι; Εκείνη, ναι. Τα χέρια της πήραν φωτιά. Χτυπούσε τα πλήκτρα με δύναμη, με όλη τη δύναμη της ψυχής της που την έσπρωξε άγαρμπα καθηλώνοντάς τη στην καρέκλα . Έγραφε σκληρά. Τα δάχτυλά της κοπανούσαν πάνω στα μαύρα κουμπάκια με μια σχεδόν αστεία ταχύτητα λες κι έτσι θα έβγαζε πιο γρήγορα όλα όσα ήθελε από μέσα της. Όλα όσα γύρευαν να ξεχυθούν.

Ποτάμι που φούσκωνε μέρα με τη μέρα.

Το τραγούδι σταμάτησε. Πάτησε το replay και συνέχισε. Θα το πατούσε πολλές φορές εκείνο το κουμπί ώσπου να τελειώσει με όλα όσα ήθελε να αραδιάσει στις λευκές σελίδες του υπολογιστή. Ήθελε να χορέψει με τις λέξεις. Να αγκαλιαστούν και να γυρίζουν γύρω γύρω...Να κοιτάζονται . Πρόσωπο με πρόσωπο. Ένιωσε τα μάτια της να πλημμυρίζουν από δάκρυα μα τα μάζεψε πίσω «¨Όχι ρε πούστη μου» σιγοψιθύρισε μέσα από τα σφιγμένα δόντια της. «Όχι ρε πούστη μου , δε θα κλάψω. Αρκετά....Μόνο θα γράψω. Μόνο....»

Πώς να γυρίσει πίσω το ποτάμι ; Πώς να κοροϊδέψεις τη ψυχή σου; Πώς να τη διατάξεις να πάψει να νιώθει;

Στα αυτιά της ακόμη ηχούσαν οι λέξεις του καλού της φίλου , που μόλις πριν από λίγες ώρες της έλεγε να γράψει. « Να ασχοληθείς με το γράψιμο, το εννοώ. Είμαι πεπεισμένος ότι πρέπει να το κάνεις. Μην το αφήνεις, Μην το σκορπάς. Κάντο»...κι εκείνη το έκανε. Όχι γιατί της το είπε εκείνος. Όσο κι αν του είχε αδυναμία δε θα έκανε ποτέ κάτι απλά και μόνο γιατί της το ζητούσε εκείνος, αν κι εκείνη δε το ζητούσε μέσα της. Κι αυτό το ζητούσε . Το φώναζε η ψυχή της. Μα εκείνη για καιρό είχε κλείσει τα αυτιά της . Δεν ήθελε να ακούσει. «Φώναζε όσο θες. Δε σε ακούω . Κοίτα! Κοίτα τα χέρια μου ! Κολλημένα πάνω στα αυτιά μου. Δεν περνάει η φωνή σου! Κοίτα με!»

Μα σήμερα την άκουσε . Της το είπε ο Πέτρος. Κι εκείνη την άκουσε. Με τον Πέτρο δε γνωρίζονταν καιρό. Μα είχαν ένα περίεργο δέσιμο. Είχαν κάτι...από παλιά; Τωρινό; Ούτε κι η ίδια δεν ήξερε να απαντήσει. Το μόνο που ήξερε ήταν ότι για κάποιον λόγο τον εμπιστευόταν.

Τον Πέτρο που την έκανε να καταλάβει, πώς μόνο αν αγαπούσε τρελά το παιδί της θα μπορούσε να γιατρέψει τα σκισίματα της. Μόνο αν αγαπούσε αληθινά κι ελεύθερα το παιδί της, θα αγαπούσε και το αντρικό φύλο . Μόνο αν αγαπούσε τους άντρες....τότε μόνο θα συγχωρούσε και θα τελείωνε μια κι έξω με το παρελθόν.

Δεν εμπιστευόταν πολλούς ....άντε άλλον έναν....ίσως και κανένα.Κάποτε εμπιστευόταν τον κόσμο όλο. Μέχρι που της έσκισαν τα μέσα της και έμαθε. Έμαθε να φυλάγεται. Καλύτερα να μην εμπιστεύεσαι, παρά να εμπιστεύεσαι και να σε πληγώνουν. Κι ήταν απ τους ανθρώπους που πληγώνονται εύκολα. Είχε ανοιχτές τις πληγές της. Ήταν πολύ εύκολο να ξαναματώσουν. Μα κάθε φορά την πόναγε ,σαν το πρώτο χτύπημα. Κανέναν από εδώ κι εμπρός. Ρε κανέναν. Ούτε τη μάνα...Ένιωσε το κορμί της να ορθώνεται στην καρέκλα. Τα δόντια να σφίγγουν .... «κανέναν ...γαμώ τη τρέλα μου γαμώ»!

Το ξανασκέφτηκε ...ήταν άδικη . Είχε δυο τρεις καλές φίλες. Την αγαπούσαν και της το έδειχναν. Είχε συγγενείς που την αγαπούσαν . Τους γονείς της.

Ήταν δικό της θέμα λοιπόν. Εκείνη δεν αφηνόταν. Είχε και το παιδί της. Μια γλυκάδα πέρασε αέρας απ το πρόσωπό της. Ένα αγόρι. Είχε κάνει ένα αγόρι, πανέξυπνο και όμορφο. Με μάτια μεγάλα και εκφραστικά . Ήξερε τι μάνα ήταν. Μάνα ...γεμάτη από τα δικά της. Γεμάτη από τρυφερότητα.. Γεμάτη από σκληράδα. Γεμάτη από το γιο της. Έκανε λάθη. Πολλά. Μα όταν ο γιος της την πίεζε για κάτι...εκεί....εκεί ....έβγαιναν τα μέσα έξω. Εκεί. Δεν το ανεχόταν. Από κανένα αρσενικό. Δεν το άντεχε. Αν είχε κόρη ίσως να ήταν κι άλλη μάνα. Δεν είχε αυταπάτες .

Όχι, όχι. Το παιδί της το αγαπούσε . Το αγαπούσε και το εμπιστευόταν.

Μέσα σε ένα ταξί , έτσι απλά. Χωρίς να το θέλει, χωρίς να το ζητάει , χωρίς να το πολυσκεφτεί...άκουσε στο μυαλό της τα λόγια του Πέτρου « εμένα οι γυναίκες με έχουν γαμήσει, μα τις λατρεύω τις γυναίκες!» . Όταν της το έλεγε, εκείνη τον κοίταζε κοροϊδευτικά και του χαμογελούσε ειρωνικά...σα να του λέγε « ναι...καλά». Και τώρα μέσα στο ταξί, κατάλαβε .Μόνο αν έβαζε το γιο της πάνω .....ψηλά....μόνο τότε, θα κλειναν οι πληγές. Και το ήθελε τόσο πολύ αυτό. Τον αγαπούσε. Πολύ. Μα δεν τον είχε ψηλά. Στα μάτια της ήταν άντρας. Κι ως εκείνη την ώρα, δεν είχε κανέναν άντρα ψηλά. ΄

Το έβαζε σκοπό μονάχα να τους κατακτήσει. Κι άμα τα κατάφερνε, νόμιζε πως της χάριζαν τον ουρανό με τα άστρα. Ένα βλέμμα, μια αγκαλιά. Μα δεν κρατούσε. Έδινε μια και τα κλωτσούσε όλα. Δεν κρατούσε..... Κι εκείνη θύμωνε με τον εαυτό της που άφηνε τις πληγές να ξανανοίξουν και να τρέξουν.... έβγαινε το πύο και το αίμα κι εκείνη έψαχνε πανάκια να τις σκουπίσει. Δεν έμενε καιρός για αγκαλιές.

Τραγούδησε δυνατά τα λόγια του τραγουδιού. Της άρεσε η μουσική . Της άρεσαν τα τραγούδια . Μαλάκωνε. Στα λεπτά εκείνα ξοδευόταν. Άφηνε το σώμα της ελεύθερο .

Κοίταξε την ώρα. Είχε περάσει τις 12:00 .Δεν ήθελε να κοιμηθεί, όχι σήμερα. Θα ξενυχτούσε με τις σκέψεις της... « Που σαι ρε μάνα; Που ήσουν τόσα χρόνια ρε μάνα; Δεν τα έφτιαξες καλά τα πράγματα... Όχι ρε μαμά....δε με έβλεπες . Με κοιτούσες , μα δεν έβλεπες». Ένα παράπονο έτρεξε στο μάγουλό της κι εκείνη το σκούπισε γρήγορα γρήγορα, μην το δει και το επόμενο και ζηλέψει.

Τι έγραφε; Τόσες λέξεις τι ήταν; Σα γράμμα έμοιαζαν. Γράμμα στον πατέρα και στη μάνα. Γράμμα στον Πέτρο. Γράμμα στο παιδί της . Γράμμα στη ψυχή της. Ναι ...γράμμα ήταν.

Πώς τα ξεκινούν τα γράμματα; « Αγαπητέ πατέρα....» έτσι έπρεπε; «Αγαπημένη μου μητέρα»; «Φίλε Πέτρο»; «Μικρό μου κι αγαπημένο μου παιδί»; Είχε ήδη φτάσει στη τρίτη σελίδα όταν σκέφτηκε ότι δεν το είχε ξεκινήσει σωστά. Αφού ήταν γράμμα , κάπως αλλιώς έπρεπε να το ξεκινήσει.Τα χέρια πάγωσαν. Ο ήχος από το πληκτρολόγιο που ως εκείνη τη στιγμή χτυπούσε σα τρελό, ξαφνικά σταμάτησε. Τα χέρια έμειναν κοκαλωμένα πάνω στα πλήκτρα και το βλέμμα στην οθόνη.....πώς ; Ποιες λέξεις ήταν οι κατάλληλες; Έπρεπε να βρει τις κατάλληλες. Αλλιώς δε θα συνέχιζε. Έπρεπε να ξέρει. Έπρεπε να ξεκινήσει σωστά. Ποιος ξεκινάει να γράψει ένα γράμμα , αν δεν ξέρει σε ποιον θα το στείλει; Κανείς. Δε θα το συνέχιζε , αν δεν σκεφτόταν από τώρα σε ποιον θα το έδινε....ποιος ήταν ο πιο σημαντικός....ποιος θα το διάβαζε πρώτος....Έκλεισε τα μάτια της και κράτησε την ανάσα της για λίγο. Δεν ήθελε να αποσπάσει τίποτα την προσοχή της. Τίποτα. Ούτε καν αυτός ο ανεπαίσθητος προδότης ήχος της ζωής . Έπρεπε να ακούσει . Η ψυχή της θα της έδινε την απάντηση κι εκείνη θα υπάκουγε. Για πρώτη φορά. Σιωπή.....

« Κοριτσάκι μου .....»

Ναι, έτσι θα το ξεκινούσε. «Κοριτσάκι μου» θα έγραφε ......

....συνεχίζεται.....

Μπλιαχ.....

2010-04-10T05:54:00.000-07:00

Παρατήρηση ναι. Παραίτηση όχι.

Σιωπή ναι.

...... Για όλα όσα είδα....

Είδα ανθρώπους να ξεφτιλίζονται. Απλούς και ηγέτες.

Είδα ανθρώπους να κάνουν το παν για το χρήμα.

Είδα ανθρώπους να βγάζουν τα προσωπεία τους.

Είδα ανθρώπους να χαίρονται με κακία .

Είδα ανθρώπους να αναζητούν απελπισμένα οπαδούς .

Είμαι ζώον τελικά.

Ευτυχώς που δεν ανήκω στον κόσμο σας κυρίες και κύριοι.

Κραυγή ναι....

...... Για όλα όσα είδα....

ΜΠΛΙΑΧ ! ! !

"Να θυμηθώ να μην το ξανακάνω! "

2010-02-07T10:40:00.000-08:00

Έρχεται η στιγμή που νιώθεις γεμάτος . Ως απάνω. Εκεί, ανάμεσα στα νεύρα του κεφαλιού σου, νιώθεις τις σκέψεις σου να τρέχουν πέρα δώθε, δίχως προορισμό , χωρίς καμία Ιθάκη να τις περιμένει. Έτοιμα τα κύτταρα να εκραγούν. Τα κύτταρα; Σωστά το σκέφτηκες; Μήπως πρέπει να το γράψεις κάπως αλλιώς; Είναι σωστό; Να μην κάνουμε και λάθος...μορφωμένοι άνθρωποι, δεν πρέπει.

-Δεν βαριέσαι; Τι είχαμε - τι χάσαμε ; Σκέφτηκε και ξεσκεπάστηκε.

Καινούργια μέρα . Τέλος. Το πάπλωμα βρέθηκε στο πάτωμα. Το μάζεψε με μία κίνηση, κουβάρι, και το ξαναπέταξε πάνω στο κρεβάτι. Κάπου είχε ένα στυλό . Στο πρώτο συρτάρι στιβαγμένα μερικά χαρτιά. Άλλα γραμμένα , άλλα λευκά να περιμένουν το μελάνι. "Πρέπει να στρώνω το κρεβάτι μου κάθε πρωί που σηκώνομαι και το βράδυ να το ξαναστρώνω.....να το θυμάμαι!! " Το κόλλησε στον καθρέφτη με σιλοτέιπ. Στην άκρη. Μην την εμποδίζει.

Πρέπει.....

Έβαλε τον αρκούδο πάνω στο μαξιλάρι της. Τον παρέσυρε το ρέμα. Κρίμα ήταν να μείνει όλη μέρα κάτω. "Πρέπει να σταματήσω να κοιμάμαι με το αρκούδι αγκαλιά! Μεγάλωσα....να το θυμάμαι!" συμπλήρωσε βιαστικά με ορνιθοσκαλίσματα στο χαρτί. Δεν είναι εύκολο να γράφεις κάθετα. Δεν τρέχει το μελάνι.

Πρέπει.....

Ντύθηκε, στολίστηκε ...έβαλε και το κατακόκκινο κραγιόν. Το είχε για τις νυχτερινές βόλτες. Βέβαια. Άλλο κραγιόν το πρωί. Απαλό. Άλλο τα βράδια. Χρώμα έντονο, να γεύονται τα χείλη την επιθυμία, την άρνηση και την υποταγή. Το έλεγαν και τα περιοδικά.

Έτσι πρέπει....

Δεν αντέχεις . Πρέπει κάποιος να σε ανοίξει. Θα σκάσεις. Κι εύχεσαι μονάχα να μην πάρει το κύμα τους σπόρους που τόσο καιρό φύτευες με υπομονή ατελείωτη. Σπόροι ονείρων. Θάρρους. Θράσους. Δικοί σου , φυτεμένοι ένας ένας με σεβασμό.

Θυμάσαι τον τελευταίο. "Σπόρο απάθειας" τον ονόμασες. Τον πήρες στα χέρια σου προσεχτικά, άνοιξες το μυαλό σου με αργές και σταθερές κινήσεις- κάπου το είχες διαβάσει αυτό...όταν ανοίγεις το μυαλό σου πρέπει να το κάνεις με προσοχή και αργές κινήσεις- και τον φύτεψες βαθιά. Όσο πιο βαθιά μπορούσες.

Πέρασε από το περίπτερο. Χαιρέτησε τον κυρ Σπύρο στον πληθυντικό. Στους μεγαλύτερους μας μιλάμε στον πληθυντικό.

Αυτό κι αν πρέπει....

Εκείνος ανταπέδωσε βιαστικά δίχως να την κοιτάξει. Ωραίο πράγμα να αναγνωρίζουν τη φωνή σου.
Δεν είχε όρεξη για δουλειά σήμερα. Τηλεφώνησε...προσποιήθηκε την άρρωστη....στον δρόμο ήταν, πήγαινε στον γιατρό..."περαστικά - ευχαριστώ"!

"Να θυμηθώ να γράψω στο χαρτί από αυριο να είμαι πιο συνεπής στη δουλειά. Να μην το ξανακάνω! " σκέφτηκε την ώρα που πάτησε το κόκκινο κουμπάκι. Τέλος κλήσης.

Δεν πρέπει....

Ευκαιρία για βόλτα. Πού; Πού πηγαίνουν άραγε τα πρωινά οι γυναίκες όταν δεν συνοδεύονται; Σε καφετέριες; Μμμμ...μήπως μια βόλτα στο πάρκο; Να δει τα λουλουδάκια που φύτεψαν πριν λίγο καιρό ; Άραγε να μεγάλωσαν;

Κοίταξες και το σακουλάκι. Οι οδηγίες χρήσεως το έλεγαν ορθά -κοφτά : "ΦΥΤΕΨΤΕ ΟΣΟ ΠΙΟ ΒΑΘΙΑ ΜΠΟΡΕΙΤΕ! ΣΥΧΝΟ ΠΟΤΙΣΜΑ. " Άφησες την βρύση ανοιχτή. Να τρέχει μέρα νύχτα. Πόσο κακό μπορεί να κάνουν σε ένα σποράκι , αγριεμένα κύματα ψυχής;

Άνοιξε την πόρτα . Καμιά δεκαριά κεφάλια γύρισαν και την κοίταξαν. Αντρικά. Δεν υπήρχε γυναικείο. Έκατσε στο μπαρ. Άκουγε τις στέκες να βαράνε τις μπάλες . Χαζοκουβέντες, γέλια, περίεργοι αναστεναγμοί συνοδεύομενοι από επιφωνήματα που στόχευαν τα αυτιά της, βρισίδια...απ όλα είχε ο μπαξές.

"Εναν φρέντο εσπρέσο γλυκό παρακαλώ" παρήγγειλε. Στο οπτικό της πεδίο τα ποτά. Βρε πόσα υπάρχουν; Δυο τρία τα ήξερε. Ουίσκι, βότκα, bailey's, ursus, τζιν ....Στων άλλων, η πλάτη της. Πήρε τηλέφωνο την μάνα της.

"Τι μουσική είναι αυτή παιδί μου; Πού είσαι; Δεν πήγες στη δουλειά ακόμη; "
"Όχι. Είμαι σε ένα καφέ-μπαρ με μπιλιάρδα!"
"Τρελάθηκες παιδί μου; Τι δουλειά έχεις εκεί;"
"Πίνω καφέ! ...Δεν πρέπει ε;"

Εμ...δεν πρέπει.....

"Τι έχεις παιδί μου; "
"Τίποτα βρε μαμά. Απλά παίζω!"
"Τι παίζεις; Με ποιον; Θα με τρελάνεις σήμερα! Έγινε κάτι;"
"Παίζω ένα παιχνίδι που λέγεται "Άρνηση υποταγής!" το ξέρεις; Σκέφτεσαι όλα τα "πρέπει" και τα "μη" και μετά κάνεις το αντίθετο ...αλλά μη φοβάσαι του κυρ Σπύρου του περιπτερά του μίλησα στον πληθυντικό!"
"Φωνάζω τον πατέρα σου τώρα! Δε βγάζω άκρη εγώ με σένα! Πότε έβγαλα; "
"Γεια σου μπαμπά"
"Τι μου λέει η μάνα σου; Δεν πήγες στην δουλειά και πήγες να παίξεις μπιλιάρδο;"
"Ξέρω εγώ να παίζω μπιλιάρδο; Ε;"
"Πού να ξέρω; Από εσένα όλα τα περιμένω! Τότε τι δουλειά έχεις εκεί; Βρε άντε τράβα στη δουλειά και σοβαρέψου!"
"Μπαμπά κλείνω ....έχω κι άλλη γραμμή. Γεια! "

Έχωσε το κινητό στην τσάντα της. "Να μην ξανακλείσω το τηλέφωνο στους γονείς μου! Δεν κάνει! "

Δεν πρέπει....

Ο καφές τελείωνε. Μικρά κομματάκια πάγου με καφετί χρώμα έμειναν στο πάτο. Λίγες στάλες καφέ ανάμεσα. Τις ήθελε. Γιατί; Πού το λέει γραμμένο ότι όταν τελειώνει ο καφές δεν κάνει να τον ρουφάμε και να τον ξαναρουφάμε όσο λιώνει ο πάγος; Α ναι ...σωστά. Το λέει το "savoir vivre" . Aυτός που το εμπνεύστηκε πρέπει να ήταν πολύ καταπιεσμένος άνθρωπος....Τα πηρούνια εκεί. Τα μαχαίρια παραπέρα. Τα κουτάλια μπροστά. Τα ποτήρια στα τόσα εκατοστά. Δεν γελάμε έτσι. Δεν μιλάμε αλλιώς. Δεν κοιτάμε έτσι. Δεν δείχνουμε κοτέτσι......

Δεν πρέπει, δεν πρέπει !

Μεγάλη ανάσα και ρούφηγμα μέχρι τέλους! Ωραίος ήχος .....

Βγαίνοντας καλημέρισε τον κύριο που περνούσε. Δεν μιλάμε σε αγνώστους, αλλά τι πειράζει μια καλημέρα; Εκείνος της χαμογέλασε και τη χαιρέτησε εγκάρδια. Μάλλον θα ντράπηκε που δεν την αναγνώρισε. Κάποια γνωστή του θα ήταν.

Γύρισε στο σπίτι περπατώντας. Οι μπότες και η τσάντα εκτοξεύτηκαν μερικά μέτρα παραπέρα ....άνοιξε το στερεο , το συντόνισε στον αγαπημένο της σταθμό και το έβαλε τερμα. Δεν ήταν ώρα κοινής ησυχίας. Όχι. Μα το σωστό είναι να μην ενοχλείς τους γείτονες . Πώς μπορείς να μη χορέψεις με τέτοια τραγούδια; Άνοιξε τις μπαλκονόπορτες τέρμα. Να πετάξει η μουσική ψηλά . Να τρυπώσει σε κάθε καρδιά μίζερη να τη γλυκάνει. Κι αν η καρδιά δε θέλει; Λες να της χτυπήσει κανείς το κουδούνι αγριεμένος; Θα δείξει...

Έπιασε να ποτίσει τα λουλούδια στο μπαλκόνι. Λίγα . Δυο τρία αγαπημένα. Της άρεσαν αλλά τα ξεχνούσε. Σήμερα τα θυμήθηκε. Ευτυχώς ...στο τσακ τα πρόλαβε. Τους έριξε μπόλικο νεράκι. Σιγά σιγά , να το πιουν...να το ευχαριστηθούν.

Όλα εντάξει.

Λουλούδια, σποράκια....ποτισμένα και χορτάτα ....

Θηλυκότητα . Let's get it back !!!

2010-01-31T11:16:00.000-08:00

Δεν είναι το μακιγιάζ, το καλοσχηματισμένο σώμα , τα μαλλιά.

Δεν είναι τα ρούχα ούτε τα ψηλά τακούνια.

Οι γυναίκες σήμερα βάφονται , προσέχουν το σώμα τους, χτενίζονται στα κομμωτήρια.
Τα μαγαζιά γεμάτα (χμ...για πόσο ακόμη; ) από κυρίες και δεσποινίδες που ψάχνουν να γεμίσουν την ήδη ασφυκτικά γεμάτη ντουλάπα τους.Όμορφα ρούχα. Όμορφα εσώρουχα. Κομψά αξεσουάρ.

Τότε τι είναι αυτό που κάνει τα κορίτσια μιας παρελθούσας εποχής να τυγχάνουν ακόμη και σήμερα άκρατου θαυμασμού;

Μα τι άλλο εκτός από τη ... θηλυκότητα;

Στήσιμο με νάζι, γοφοί που λικνίζονται προκλητικά μα όχι φτηνά, γλυκό χαμόγελο , διάθεση για παιχνίδι στο βλέμμα . Πονηριά και αθωότητα μαζί την ίδια στιγμή. .Μία έτσι, μία αλλιώς. Όπως συμφέρει...όπλα στα χέρια τους , μας...

Θηλυκά. Γυναίκες....

Δάσκαλοι και μαθητές...

2010-01-21T23:55:00.000-08:00

Δυο ρόλοι.
Σου δόθηκαν.
Γραμμένοι ...επιγραμματικά.
Σε χρυσές καρτέλες.
Ίσως.
"Δάσκαλος".
"Μαθητής".
Κάποιος σου είπε να διαλέξεις .
Ποια φωνή άραγε σου το ζήτησε;
Στην τύχη; Με τα μάτια κλειστά;
Δίχως σκέψη ...ή με......αποφάσισες.
Ποιος ξέρει;
"Θα διδάξω" .
"Θα μαθητεύσω"

Και ήρθε η στιγμή της ανάσας.
Της πρώτης.
Με πρόσωπο ακόμη να γυαλίζει από τα υγρά της μήτρας.
Ξεκίνησες.

Καλωσόρισες στη ζωή.

Χρόνος λίγος στον "δάσκαλο".
Πολύς στον "μαθητή".

Τίποτα σίγουρο.

Ποδαρικό...με βραβείο :-)

2010-01-21T12:33:00.000-08:00

Kι επειδή το πρώτο ποστ της χρονιάς πρέπει να είναι αισιόδοξο και χαρούμενο ...ξεκινώ με το βραβείο με το οποίο κάποιοι φίλοι (φίλες δηλαδή!) μπλόγκερς θέλησαν να μου κάνουν "ποδαρικό" ....

Ευχαριστώ πολύ την Κοκκινοσκουφίτσα , το Θεοδοσάκι και την μέχρι χθες άγνωστη μου Κική :-))

Kυρίες μου, για άλλη μια φορά ευχαριστώ πολύ για την τιμή και ελπίζω να συνπορεύομαστε στο χώρο του blogging για πολύ καιρό ακόμη :-)

Κι επειδή με τη σειρά μου πρέπει το βραβείο να το δώσω σε 12 άτομα...το πασάρω ευθύς αμέσως :-D

Στο Χρυσό πιπί
Στις Σκόρπιες σκέψεις
Στη Φωτεινή
Στον Δημήτρη ( Θέμα !)
Στον Νaxion
Στη Μαύρη τρύπα
Στον Aaton
Στον Μελέαγρο
Στην Εκτη αίσθηση
Στην Ελλη
Στον Κωστή
και στην Ελίζα

.....Μεγειές :-)

Καλή χρονιά να έχουμε όλοι !

Ο Νέστορας κι ο διψασμένος δράκος.

2009-12-23T02:52:00.000-08:00

Μια φορά κι έναν καιρό ,σε ένα σπιτάκι ξύλινο και φτωχικό καταμεσής του δάσους, γεννήθηκε ένα όμορφο αγοράκι. Λίγες ώρες αφότου το μωρό είχε έρθει στη ζωή, δύο κοπέλες , όμορφες σαν χρυσοστόλιστες νεράιδες, πήγαν να το ασημώσουν . Στάθηκαν δίπλα στην κούνια του, άφησαν το δώρο τους και του ευχήθηκαν όταν θα μεγαλώσει να γίνει ο πιο θαρραλέος κι ο πιο έξυπνος από όλους.

- Να πάρεις το θάρρος του και την εξυπνάδα του Ηρακλή! του ψιθύρισε η μία προσέχοντας να μην το ξυπνήσει.

- Αυτή να είναι η δύναμή σου. Η τόλμη σου και το μυαλό σου ! είπε λίγο πιο δυνατά η άλλη .

Ήταν οι νονές του, που περίμεναν πώς και πώς τον ερχομό του και πήγαν να τον καλουποδεχτούν. Ήθελαν να του χαρίσουν τις πιο γλυκές ευχές τους. Τον βάφτισαν Νέστορα. Και πραγματικά , όσο περνούσαν τα χρόνια κι ο Νέστορας μεγάλωνε, τόσο πιο ατρόμητος κι έξυπνος γινόταν.

Του άρεσε πολύ να ταξιδεύει . Να γυρνά τις πολιτείες και τα χωριά και να βοηθά , όποιον τον έχει ανάγκη. Έβρισκε πάντα τον τρόπο να ξεγελά και να παγιδεύει ακόμα και τους πιο άγριους ληστές. Αλλά και τους πιο πονηρούς κακοποιούς! Τα έβαζε μέχρι και με τους θυμωμένους αέρηδες, τις πλημμύρες και τις φωτιές . Δεν δίσταζε ούτε στιγμή να βουτήξει σε ένα φουσκωμένο ποτάμι για να σώσει κάποιον άτυχο που είχε πέσει στα νερά του. Αλλά κι άμα έβλεπε ένα μικρό πουλάκι να κινδυνεύει να καεί σε πυρκαγιά, περνούσε μέσα από τις φλόγες για να το σώσει. Για όλα αυτά που έκανε, οι άνθρωποι τον αγαπούσαν πολύ και το όνομά του είχε αρχίσει να γίνεται ξακουστό.

Όταν κάποτε ξεκουραζόταν στην όχθη ενός ποταμού, άκουσε βήματα να τον πλησιάζουν. Γρήγορα ποδοβολητά, να τρέχουν προς το μέρος του. Μέχρι να σηκωθεί να δει τι γίνεται, δύο αναψοκοκκινισμένοι άνδρες τον έφτασαν.

-Είσαι ο Νέστορας; Τον ρώτησαν λαχανιασμένοι.

-Ναι. Εσείς ποιοι είστε; Τι γυρεύετε;

-Εσένα γυρεύουμε αφέντη μας. Εσένα. Μάθαμε πως βρίσκεσαι εδώ και τρέξαμε να σε βρούμε.

-Μα τι συμβαίνει; Πώς μπορώ να σας βοηθήσω;

-Ερχόμαστε από ένα πολύ μακρινό χωριό άρχοντά μου. Δυο μέρες τρέχουμε συνέχεια για να σε προλάβουμε. Πρέπει να μας βοηθήσεις. Κινδυνεύουμε! Όλοι μας! Κινδυνεύουμε από τον τρομερό δράκο που ζει στη σπηλιά του χωριού μας!

-Δράκος; Απόρησε ο Νέστορας. Και τι ζητάει; Τι σας έκανε;

Οι δύο άντρες ξεκίνησαν να του λένε για το κακό που τους είχε βρει. Στο χωριό τους ζούσε ένας δράκος , τρομερός και φοβερός. Πύρινες φλόγες , έκαιγαν ασταμάτητα μέσα του. Η φωτιά που έβγαινε ορμητικά από το στόμα του, ήταν το όπλο του ενάντια σε όλους τους εχθρούς του. Δεν μπορούσε όμως να αντέξει την ανυπόφορη ζέστη που του προκαλούσε και για αυτό ήθελε συνέχεια να πίνει νερό. Κάθε λίγο και λιγάκι. Δεν μπορούσε να ξεδιψάσει με τίποτα!

Ρούφηξε τη θάλασσα όλη, τα ποτάμια, τις λίμνες, τα ρυάκια όλα ....Οι βρύσες στέρεψαν και οι άνθρωποι δεν ήξεραν πια τι να κάνουν. Βρίσκονταν σε απόγνωση! Δεν είχαν νερό να ποτίσουν τα χωράφια τους, οι καρποί ξεράθηκαν, άρχισαν να πεινούν , να βρωμίζουν, να διψούν...

-Διψάω, έλεγε ο ένας

-Πεινάω έλεγε ο άλλος

-Είμαι τόσο βρώμικος που με κυνηγούν οι μύγες όλες.....έκανε θυμωμένος ένας τρίτος

-Ζεσταίνομαι και δεν έχω νεράκι να δροσιστώ, παραπονιόταν ένας άλλος......

Μάταια άνοιγαν τις βρύσες για να τρέξει μια στάλα. Κι όταν έφτασε το καλοκαίρι κι έτρεξαν εκεί που κάποτε βρισκόταν η θάλασσα για να δροσιστούν, στη θέση της βρήκαν μια απέραντη έρημο.
Ο δράκος συνέχιζε να ρουφάει όλο το νερό και να μη νοιάζεται καθόλου για τους χωρικούς που τους έβλεπε να υποφέρουν. Η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο. Αποφάσισαν λοιπόν να στείλουν τους πιο γρήγορους του χωριού να βρουν τον Νέστορα. Έτσι κι έκαναν.
Ο Νέστορας , τόση ώρα τους άκουγε προσεχτικά. Δεν μίλησε καθόλου. Μόνο άκουγε και σκεφτόταν σιωπηλός.

-Πρέπει να κάνουμε κάτι για να μπορέσουμε να πάρουμε πίσω όλο το νερό που μας έχει στερήσει ο δράκος .Θα μας βοηθήσεις αφέντη; Τον ρώτησε ο πρώτος.
-Ναι, ναι! Να τον κάνουμε να καταλάβει πόσο άσχημο είναι να αδιαφορεί για τους άλλους! Θα μας πεις τι να κάνουμε; Τον ρώτησε κι ο δεύτερος γεμάτος αγωνία.
-Μην ανησυχείτε. Μαζί θα πάμε στο χωριό σας και θα βρούμε τη λύση, είπε με θάρρος ο Νέστορας κι οι δύο άντρες χαμογέλασαν με ευγνωμοσύνη.
Έτσι, όλοι μαζί πήραν τον δρόμο για το άτυχο χωριουδάκι.
Όταν έφτασαν, οι χωρικοί τον υποδέχτηκαν σαν ήρωα. Απελπισμένοι έπεσαν πάνω του και τον παρακαλούσαν κλαίγοντας να τους βοηθήσει.
Ο Νέστορας , κάλεσε όλους τους κατοίκους να κάτσουν κοντά του και να του πουν όλα όσα γνώριζαν για τον περιβόητο δράκο. Δυο μερόνυχτα κουβέντιαζαν συνέχεια κι έμειναν ξάγρυπνοι . Τελικά το πολυμήχανο μυαλό του Νέστορα σκέφτηκε ένα πολύ έξυπνο σχέδιο που θα τους βοηθούσε να απαλλαγούν από τον κακό δράκο. Όταν το άκουσαν οι χωρικοί, όλοι φώναξαν με ενθουσιασμό

-Ζήτωωω! Ζήτωωω! Επιτέλους....Θα δώσουμε ένα καλό μάθημα σε αυτόν τον παλιοδράκο!
Περίμεναν να ξημερώσει και αμέσως έβαλαν το σχέδιο σε εφαρμογή ! Όλοι έκαναν ό,τι ακριβώς τους είχε ζητήσει ο αρχηγός τους. . Οι περισσότεροι πήγαν στα σπίτια τους και πήραν όσα περισσότερα βέλη μπορούσε και είχε ο καθένας. Αρματωμένοι με τα βέλη στην πλάτη τους, παραφύλαξαν αθόρυβα και μόλις ο θεόρατος δράκος φάνηκε να έρχεται από μακριά, ο Νέστορας έτρεξε γρήγορα κι άφησε στο δρόμο του έναν κουβά νερό, που τον είχαν μαζέψει όλοι μαζί, βάζοντας ο καθένας και μια σταλίτσα νερό από τη βρύση του. Προτού να φύγει όμως, έριξε μέσα στον κουβά δυο κιλά υπνωτικό σε σκόνη που θα έκανε τον δράκο να κοιμάται τουλάχιστον για τρεις μέρες!

Ο δράκος έπεσε στην παγίδα τους και μόλις κατάπιε γρήγορα γρήγορα το νερό μαζί με τον κουβά, έπεσε κάτω φαρδύς πλατύς , ροχαλίζοντας τόσο δυνατά που σείστηκε η γη όλη!
Πλησίασαν τότε σιγά σιγά οι άνθρωποι και τον έδεσαν από το πόδι γερά με σαράντα καραβόσχοινα. Έπειτα ο Νέστορας πήρε τη μεγαλύτερη τρόμπα που βρήκε, την έβαλε στο αυτί του και άρχισε να τον φουσκώνει.....και να τον φουσκώνει....και να τον φουσκώνει .....ώσπου ο δράκος έγινε σαν το πιο μεγάλο μπαλόνι που υπήρξε ποτέ!
-Ωραία! Είπε με ικανοποίηση. Νομίζω πως έφτασε η ώρα να τον αμολήσουμε....να κάνει παρέα του ήλιου και του φεγγαριού!
-Χα χα χα! Γέλασαν όλοι μόλις ο αρχηγός τους έκοψε τα σχοινιά κι ο φουσκωμένος δράκος υψώθηκε στον ουρανό. Τα πουλάκια που εκείνη την ώρα φτερούγιζαν ανέμελα, τον κοίταξαν απορημένα.
Αμέσως , πήραν όλοι τα βέλη τους και τον σημάδεψαν.

Μόλις ο Νέστορας τους έδωσε το σύνθημα, εκατοντάδες βέλη τρύπησαν το σκληρό σώμα του δράκου που ήταν γεμάτο από χονδρά λέπια . Μέσα σε δύο λεπτά τον γέμισαν με αμέτρητες τρυπούλες. Ο δράκος ξαφνικά έμοιαζε με πελώριο σουρωτήρι!

Όλο το νερό που είχε καταπιεί, άρχισε να κυλά από τις τρύπες και να ξεχύνεται στη γη. Για τρεις μέρες ο δράκος ήταν ψηλά στον ουρανό και το νερό άδειαζε από την κοιλιά του , σαν τη πιο γλυκιά κι ευλογημένη βροχούλα. Μόλις έπεσαν κι οι τελευταίες σταγόνες, άρχισε σιγά σιγά να ξεφουσκώνει και να ξανακατεβαίνει στη γη.
Ευτυχώς κοιμόταν ακόμα. Οι χωρικοί τον ξανάδεσαν με πεντακόσια χοντρά σχοινιά αυτήν την φορά ! Δε θα αργούσε να ξυπνήσει. Έτρεμαν στην ιδέα ότι ο δράκος θα λυνόταν και θα τους κυνηγούσε αγριεμένος. Μπορεί και να τους έτρωγε. Τόσο κακός που ήταν... Ποτέ δεν τους λυπήθηκε, γιατί να τους λυπηθεί τώρα; Καλύτερα λοιπόν να ήταν σίγουροι.
Ο Νέστορας δε φοβόταν, μα ήξερε καλά πως η δύναμή του, όπως κι η δύναμη όλων, δεν έφτανε τη δύναμη του δράκου. Αφού τύλιξαν σφιχτά τα σχοινιά σε δέκα μεγάλους πασσάλους, εκείνος άνοιξε τα μάτια του. Χασμουρήθηκε και τεντώθηκε κι όλοι κράτησαν την ανάσα τους από το φόβο! Μόλις όμως προσπάθησε να σηκωθεί και είδε τα σχοινιά, ούρλιαξε αγριεμένος. Πάλεψε για να ξεφύγει, φώναξε να τον ελευθερώσουν , τους απείλησε ότι θα τους καταπιεί όλους, έστειλε τις φλόγες του ψηλά στον ουρανό αλλά τίποτα δε στάθηκε ικανό να πείσει τους ανθρώπους να τον λύσουν. Αφού είδε κι απόειδε, σταμάτησε απογοητευμένος και το μόνο που ζήτησε ήταν να μάθει γιατί τον κρατούσαν δεμένο.

Ο Νέστορας τότε πήρε το λόγο και του εξήγησε πως το έκαναν για να του δώσουν ένα γερό μάθημα! Του είπε για την απελπισία που προκάλεσε στους χωρικούς η αδιαφορία του. Του μίλησε για τη ζωή τους και τόσο πόσο όμορφη ήταν , προτού να εμφανιστεί εκείνος. Του είπε ακόμη για το πόσο δυστυχισμένοι έγιναν όλοι τους από τότε που εκείνος έπινε όσο νερό ήθελε χωρίς ποτέ να σκέφτεται τους άλλους. Όλα του τα είπε. Για τη βρώμα , τη ζέστη και τη δίψα που τυραννούσαν τον κόσμο εξαιτίας του.

-Όλοι χρειαζόμαστε το νερό, όλοι διψάμε και το έχουμε ανάγκη. Δεν μπορούμε όμως , να σκεφτόμαστε μόνον τον εαυτό μας και να είμαστε τόσο εγωιστές. Ντροπή σου! του φώναξε με θάρρος ο Νέστορας κι όλοι μαζί με μια φωνή του το ξαναφώναξαν με όλη τους τη δύναμη.

-ΝΤΡΟΠΗ ΣΟΥ!

Ο δράκος χαμήλωσε τα μάτια του και με τα χέρια του έκλεισε τα αφτιά του για να μην τους ακούει άλλο.

-Φτάνει! Φτάνει είπα! Εντάξει, το παραδέχομαι. Έκανα λάθος. Έχετε δίκιο να μου φωνάζετε. Σκέφτηκα μόνο τον εαυτό μου. Μα τώρα το κατάλαβα. Συγγνώμη ..... είπε λυπημένος.

Στεναχωρήθηκε και μετάνιωσε για ό,τι έκανε και για το κακό που είχε προξενήσει. Ο Νέστορας και οι φίλοι του , που δεν ήταν καθόλου εγωιστές συγχώρεσαν γρήγορα τον δράκο. Εξάλλου ποτέ δεν ήθελαν το κακό του. Το μόνο που ζητούσαν , ήταν να τους σκέφτεται λιγάκι. Και για να του αποδείξουν πως το νερό έφτανε για όλους , του υποσχέθηκαν πως κάθε βράδυ θα άφηναν έξω από το σπίτι τους , ο καθένας ξεχωριστά, από δέκα κουβάδες νερό για να το πίνει.
-Το νερό θα μοιραστεί δίκαια σε όλους! Έχεις το λόγο μου, του είπε ο Νέστορας και έδωσαν τα χέρια.
Πραγματικά, ο δράκος , από εκείνη την ημέρα κι έπειτα , έπινε μόνο το νερό που του άφηναν όλοι έξω απ την πόρτα τους. Η δίψα του δεν έσβηνε τελείως μα καθώς σκεφτόταν πως όλοι τώρα τον αγαπούσαν για την υπομονή και το σεβασμό που τους έδειχνε.....την ξεχνούσε γρήγορα! Κι αυτός για να ξεπληρώσει το καλό που του έκαναν , έγινε ο πιο πιστός φύλακας του χωριού. Κανείς δεν τολμούσε να κάνει κακό στους χωρικούς.
Έτσι , σιγά σιγά , η ζωή τους ξανάγινε ήρεμη κι ευτυχισμένη όπως πριν και ο Νέστορας ξεκίνησε για νέες περιπέτειες. Όλο και κάποιος άλλος θα τον χρειαζόταν!
Και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!

Νέλλυ Νέζη

Καλά Χριστούγεννα σε όλους μας με ένα παραμύθι.... στο πνεύμα των Χριστουγεννων για τα παιδιά και για όλους όσους σκέφτονται και ζουν ,τόσο αθώα, όσο τα παιδιά ;-)

Ήρθε η ώρα....

2009-10-23T08:29:00.000-07:00

κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη δώσ'της κλώτσο να γυρίσει παραμύθι να αρχινήσει...

Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε ένα παιδάκι που πεινούσε.
Δεν ήξερε γιατί.
Δεν έφταιγε σε τίποτα.
Δεν ήθελε τίποτα άλλο , παρά μόνο φαγητό.....

Κανείς δεν του έδωσε.

Το παιδάκι έκλεισε τα μάτια του και πέθανε ήσυχα.

ΤΕΛΟΣ .

Σύλλογος βοήθειας παιδιών Αιθιοπίας

Unicef - γίνε νονός ....

Γιατροί χωρίς σύνορα

ΡΑΠΟΡΤΟ !!

2009-10-14T11:21:00.000-07:00

ΡΑΠΟΡΤΟ 1 :

Δουλεύουμε τον "γεωργό" αυτή την εβδομάδα !

Τη σπορά!

Τα αλεύρια , τα ψωμιά και τα συναφή !

Να μη μάθουμε κι ένα τραγουδάκι για τον γεωργό ;

Άντε και το ξεκινήσαμε!

Με όλες τις κινήσεις του!

Τάχα μου ότι οργώνουμε, τάχα μου ότι σπέρνουμε, τάχα μου ότι είμαστε εμείς τα σποράκια που, από φυτεμένα στο χώμα ( = μεταφράζεται σε ξάπλωμα στη μοκέτα ) ...μεγαλώνουμε με τη βροχή και τον ήλιο ( =μεταφράζεται από σταδιακό σήκωμα ως χοροπηδητό ωωωωωωωως το ταβάνι για να δείξουμε πόοοοοοοοοοσο μεγαλώσαμε :-D ) , τάχα μου ότι θερίζουμε, ότι αλωνίζουμε ( χέρια πόδια στον αέρα σαν τρελά όλοι μαζί ! ) , ότι αλέθουμε το σιτάρι στο μύλο ( =μεταφράζεται σε απίστευτο γύρω-γύρω μέχρι να χάσεις τα αυγά και τα πασχάλια ...για να δείξουμε πως γυρίζει ο μύλος ντε ! ) και ...τάχα μου ότι ψήνουμε το ψωμί !

Γιατί ναι ...το σωστό είναι τα παιδάκια να διασκεδάζουν ταυτόχρονα όσο μαθαίνουν το τραγουδάκι!

Και διασκεδάζουν!

Πάει το ξεφωνητό και το χαχανητό σύννεφο!!

Και ..."πάλι Κυρία!" ... "πάλι Κυρία!" .... "πάλι Κυρία!"

Κι εσύ το ξανακάνεις, και το ξανακάνεις και το ξανακάνεις ....γιατί γουστάρεις τρελά να τα βλέπεις να το ευχαριστιούνται με την καρδιά τους !

Και το κάνουν και εκείνα μαζί σου ! Και μετά όλοι μαζί πέφτουμε ξεροί στην μοκέτα να ξεκουραστούμε ....

Και κάπου εκεί ....λαχανιασμένη ....ανάσκελα στη μοκέτα , μου ήρθε πάλι στο μυαλό

"ΣΥΝΤΑΞΗ ΣΤΑ 65 ????????????

ΠΩΣ ΘΑ ΤΑ ΚΑΝΩ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΩΣ ΤΑ 65 ΤΗΝ ΤΡΕΛΑ ΜΟΥ ΜΕΣΑ ?"

Με νιώθεις Διαμαντοπούλου, ε ?

Εσύ που είσαι γυναίκα....δεν μπορεί ....θα με νιώθεις !!

Λίγο η εμμηνόπαυση, κάτι η οστεοπόρωση ....πώς θα το φτάνω το ταβάνι στα 65 η νηπιαγωγός ? Πώς θα γυρίζω σαν τη σβούρα ;

....Ευτυχώς οι φωνές των παιδιών με έβγαλαν γρήγορα από τις σκέψεις μου ....

-Τον Ντούτσε κυρία! Τον Ντούτσε τώρα .....

ΡΑΠΟΡΤΟ 2 :

Ο Βασιλάκης , προνήπιο, όλα τα λεφτά μιλάμε!

Στρουμπουλούλης, τρελό κλάμα την πρώτη μέρα, τρελή αδυναμία στη συνέχεια !

Με το που ακούει το κλειδί στην πόρτα όταν είμαι απογευματινή και πηγαίνω στις 12 ..χοροπηδάει και φωνάζει το όνομά μου !

Με το που κάνω να φύγω κατά τις 12 , όταν είμαι πρωινή ....με περνά από ανάκριση μισο-ψευτο-κλαίγοντας

-Εεεεσυ τώρα ....πού....πού....σνιφ, σνιφ....θα πας ; Ε ?

-Σπίτι μου!

-Ε...ε....σνιφ...σνιφ....έχεις δουλειές ;

-Ναι Βασιλάκη μου, έχω να μαγειρέψω, να ξεσκονίσω και να τινάξω τα χαλιά!

-Καλά....κα....σνιφ σνιιιιιιφ ...λά ........μήπως μπορείς να ξανάρθεις μόλις τινάξεις τα χαλιά;

:-D

Σήμερα ο Βασιλάκης, είπε το φίλο του "μαλάκα".

-Βασιλάκη μου ... δεν κάνει να στεναχωρούμε τους φίλους μας ε; Κοίτα τώρα τον Παναγιωτάκη πόσο στεναχωρημένος είναι που του μίλησες με αυτόν τον τρόπο. Μπορείς να ζητήσεις "συγνώμη" από το φίλο σου;

-Νιαι, κυρία !

-Πού την άκουσες αυτή τη λεξούλα Βασιλάκη μου; Δεν είναι ευγενική λεξούλα αυτή....

-Ο Μήτσος τη λέει!

-Ποιος είναι ο Μήτσος, Βασιλάκη μου;

-Ο φίλος του μπαμπά!

-Και τι λέει δηλαδή;

-Όταν έρχεται σπίτι, λέει τον μπαμπά ....μαλάκα !

-Καλά...εσύ αν τον ξανακούσεις να του πεις ότι δε μιλάει ευγενικά και να μην το ξαναπείς, εντάξει ;

-Νιαι κυρία!

Πέρασε κανά δεκάλεπτο. Ήρθε στην αγκαλιά μου κλαίγοντας η Αννούλα!

-Κυρία...ο Βασιλάκης με είπε "πουτάνα" !

.............................................................................................

Για το πού άκουσε το "πουτάνα" ...δεν τόλμησα να ρωτήσω !

ΡΑΠΟΡΤΟ ΤΕΛΟΣ !!

Πόρνες στο σώμα....

2009-10-03T08:51:00.000-07:00

Σε συζητάν δίχως γιατί και όχι άδικα, όπως κοιμασαι στα στενά παλιά λαδάδικα

έγινες φήμη και γι αυτό δε φυλακίζεσαι , ζεις στο σκοτάδι παστρικά μα δεν ορκίζεσαι

Λάμπεις στα κόκκινα σατέν που σε τυλίγουνε, άσπροι και σέρτικοι καπνοί σε καταπίνουνε

σε καλντερίμια ξενυχτάς υγρά λιθόστρωτα, στου πληρωμένου παραδείσου την αυλόπορτα

Τόσα δίνω πόσα θες, στα λαδάδικα πουλάνε αυτό που θες

κάθε κάμαρα κελί , με βαριά παλικαρίσια αναπνοή ....

Μύριες χαμένες μοναξιές με σένα σμίγανε , φευγαν καράβια μα πριν φύγουν σου σφυρίζανε

πόσα παιδιά ήρθαν να βρουν το αντριλίκι τους και σου ακουμπήσανε δειλά το χαρτζηλίκι τους

Τόσα δίνω πόσα θες, στα λαδάδικα πουλάνε αυτό που θες

κάθε κάμαρα κελί με βαριά παλικαρίσια αναπνοή

Τόσα δίνω πόσα θες, στα λαδάδικα πουλάνε αυτό που θες

τόσα παίρνω κι ό,τι θες, στην τιμή περιλαμβάνεται ο καφές

..................................................

υ.γ Το μπλογκ γιορτάζει με Μητροπάνο ...έκλεισε τα τρία χρόνια ....

ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΛΑ !!

Και ναι...χίλιες φορές οι πόρνες στο σώμα , παρά οι πόρνες και οι πόρνοι στην ψυχή που δυστυχώς συνήθως...τους προσκυνάμε ....

Nαι, τις πάτησα.

2009-10-01T11:46:00.000-07:00

Μάζεψα τη δύναμη....

....σταγόνα σταγόνα τη δίπλωσα

και την άφησα να χυθεί .....

να απλωθεί ....

....χρυσό μονοπάτι να γίνει , να φτάσω τον ήλιο .....

Ναι. Πατάω στα πόδια μου .

Πάνω στις πέτρες που ξέβρασε εκείνη.

Όχι, δεν τις μάζεψα.

Όχι, δεν τις ζωγράφισα.

Τις πάτησα.

Where do I begin ......

2009-09-22T00:22:00.000-07:00

"Where do I begin to tell the story
Of how great a love can be
The sweet love story that is older than the sea
The simple truth about the love she brings to me
Where do I start

With her first hello
She gave a meaning to this empty world of mine
There'd never be another love another time
She came into my life and made the living fine
She fills my heart

She fills my heart
with very special things
With angel songs, with wild imaginings
She fills my soul with so much love
That any where I go
I'm never lonely
With her along who could be lonely
I reach for her hand. It’s always there

How long does it last?
Can love be measured by the hours in a day
I have no answers now but this much I can say
I know I'll need her until the stars all burn away
And she'll be there

How long does it last?
Can love be measured by the hours in a day
I have no answers now but this much I can say
I know I'll need her until the stars all burn away
And she'll be there.........."

Χαζεύω.

Το πίσω.

Το πριν.

Το χτες.

Πόσα;

Πόσα χρόνια;

Χάθηκαν....

Λυπάμαι.

Τα άφησα .

Χάθηκαν....

Αμμος στα χέρια μου.

Αέρας ο φόβος.

Τα φύσηξε .

Κράτησα τη χούφτα σφιχτή.

Έφυγαν.

Έφευγαν.

Μακριά.....

Μα τα δάχτυλα δεν άνοιγαν.

Σκόρπισε η άμμος.

Τα χρόνια.

Σκόρπιζαν.

Δεν άνοιξαν.

Κι όμως η χούφτα τα κρατούσε.

Νόμιζε.

Κι έσφιγγε κι άλλο.

Τα κρατούσε.

Την κρατούσε.
Τη ζωή...νόμιζε.

Φόβος.

Αμμος.

Χρόνια.

Χαμένα.

Χωρίς .

Χωρίς φως.

Σκοτάδι.

......................

............................

..................................

.........................................

..............................................

Τόλμησα.

Δειλά τα δάχτυλα.

Σιγά σιγά.

Μουδιασμένα.

Αγκυλωμένα νικούσαν.

Τον πόνο.

Τον φόβο.

Πόσο όμορφες......

Ν. Νέζη

Μάνα σε ευχαριστώ ...

2009-08-27T06:49:00.000-07:00

Ήμουν μωρό, με τάισες στο στόμα
Ήμουν παιδί , μου τίναξες το χώμα
Πήγα σχολειό, μου έμαθες το ποίημα
Στις διακοπές, μου έδειξες το κύμα
Για όλες τις φορές που σε χρειάστηκα
Για τότε που για μένα μόνο νοιάστηκα
Μάνα , σ ευχαριστώ

Στον πυρετό, σιμά στο προσκεφάλι
Με τα φιλιά σου έδιωχνες τη ζάλη
Και σαν κυλούσανε τα δάκρυά μου
Η αγκαλιά σου ήταν γιατρειά μου
Για όλες τις φορές που σε χρειάστηκα
Για τότε που για μένα μόνο νοιάστηκα
Μάνα σ ευχαριστώ

Την Κυριακή παιχνίδι ως το γέμα
Στα γόνατα, μου σκούπιζες το αίμα
Στη γειτονιά με γύρευες βραδάκι
Αλλού ξεχνιόμουν, τόσο δα παιδάκι
Για όλες τις φορές που σε χρειάστηκα
Για τότε που για μένα μόνο νοιάστηκα
Μάνα σ ευχαριστώ

Σαν ήρθαν έννοιες , βάσανα μεγάλα
Μαζί ξανά τα λέγαμε στη σάλα
Σε κάθε ήττα ήσουν στο πλευρό μου
Ψηλά κοιτώ και κάνω το σταυρό μου
Για όλες τις φορές που σε χρειάστηκα
Για τότε που για μένα μόνο νοιάστηκα
Σε αποχαιρετώ....
Και αν ποτέ σε πίκρανα, συγγνώμη σου ζητώ...

Νέλλυ Νέζη

Τι τίτλο να δώσω; ........

2009-08-26T03:34:00.000-07:00

Δεν υπάρχουν λόγια .

Ένας Τραγουδιστής τραγουδά με την ψυχή του.

Δίπλα του, παίζει μπουζούκι ο παιδικός του φίλος Γρηγόρης Τζιστουδης. Τα χέρια του "ορισμός" του μπουζουκιού και το πάθος του ποτάμι που παρασύρει το μυαλό και την καρδιά μας.

Ένα τραγούδι που αγγίζει τους πάντες.....

"Μανούλα μου..."

Δεν μπορούν να συγκρατηθούν τα δάκρυα. Η μάνα είναι μάνα. Κι έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή σου που της τα αναγνωρίζεις όλα . Είναι η ίδια στιγμή που παραδέχεσαι ότι δεν την εκτίμησες όσο έπρεπε ή ακόμη ότι υπήρξαν φορές που της φέρθηκες σκληρά.

Και μόνο η "παρουσία" της, σε γεμίζει δύναμη.
Κι ας είσαι χιλιόμετρα μακριά.

Είναι φορές που αναρωτιέμαι....ξεπερνιέται ποτέ ο χαμός της μάνας; Των γονιών;