Ψάχνω και ρωτώ για μια Χριστίνα....

Και στο αγγλικό του παρακαλώ :-)



Κάνω λάθος, ή έχουν γραφτεί ελάχιστα τραγούδια (ή μήπως και κανένα??) για τις Χριστίνες? :-D

Χμμμμ...καιρός για ανανεώση .....

Ρε συ...πάει ένας μήνας??? .... Κόντεψα να ξεχάσω και τον κωδικό εισόδου μου στο blogger λέμε!

Πάω να απαντήσω στα σχόλια του προηγούμενου ποστ κι έρχομαι !!

Μην κουνηθεί κανείς λέμε! :-D

Παπάου !!

(Πριν λίγες μέρες, πήγα να πάρω τους γιους μου από το σχολείο τους, αλλά έφτασα αρκετά πιο νωρίς. Περπάτησα ως την παιδική χαρά που βρίσκεται λίγο πιο κει για να περάσει η ώρα.
Αφημένη στο απαλό λίκνισμα μιας κούνιας, κοιτούσα δυο πιτσιρίκια που έπαιζαν τρέχοντας και γελώντας.

Ένα αγοράκι κι ένα κοριτσάκι.
Θα 'ταν δε θα ταν τρίω χρονών...

Οι μαμάδες τους στο παγκάκι μιλούσαν μεταξύ τους και τα μικρά γεύονταν και χόρταιναν τη χαρά του παιχνιδιού. Τα κοιτούσα να παίζουν και κάθε τρεις και λίγο να σταματούν και να αγκαλιάζονται....έτσι άχαρα....μα τόσο γλυκά κι αληθινά, όπως μόνο τα μικρά παιδιά ξέρουν..

Με πλησίασαν. Ήθελαν να ανέβουν στις κούνιες. Δεν τα πολυένοιαζε. Το σκέφτονταν , το μετάνιωναν, ξανάρχονταν...

Στάθηκαν.

-Παπάου ...είπε ο μικρός στο κοριτσάκι και το πήρε πάλι αγκαλίτσα άγαρμπα ενώ του έσκασε κι ένα πεταχτό φιλάκι στο μάγουλο
-Παπάου ...είπε κι η μικρή .

...και πιασμένα χεράκι χεράκι έτρεξαν για τη τσουλήθρα...)

Αφιερωμένο στα δυο μικρά ερωτευμένα παιδάκια...

Αν μπορούσα με δυο λέξεις
να σου δείξω
όσα θέλω να σου πω
δε θα ήταν σ’αγαπώ...

Μα τι λέξεις να διαλέξω
να σου δείξω όσα νιώθω;
Τάχα πόσες να υπάρχουν;
Θα σκεφτώ.....

Μία μόνο θα σου δώσω
δώρο να σου τη χαρίσω
να την έχεις θησαυρό
Θα τη βρω....

Του παραμυθιού το πα
θα το βάλω στην αρχή
παραμύθι να θυμίσει!
Με το πα θα αρχινίσει!

Και το πα απ’ το παλάτι
να σου δώσει όλα τα πλούτη
που έχω μες την αγκαλιά
θα το βάλω στη σειρά!

Για το τέλος θα ζητήσω
απ’ τον ουρανό το ου!
Άκρη ως άκρη να την πλέξει
της αγάπης μας τη λέξη!

Την κρατώ και σου τη δίνω
τυλιγμένη με φιλιά...
Μία λέξη θησαυρό
Παπάου εσύ...Παπάου εγώ!!


Νέλλυ Νέζη

ΟΙ ΜΠΟΤΕΣ

Μπήκαν αμίλητοι στην πολυκατοικία. Κατάκοποι και ξενυχτισμένοι, δεν έβλεπαν την ώρα να ξαπλώσουν στο κρεβάτι τους να ξεκουραστούν επιτέλους. Δε μιλούσαν ούτε καν στο αυτοκίνητο. Δεν της είπε τίποτα . Προτίμησε να παραμείνει και η ίδια σιωπηλή. Σε μια περίεργα ερωτική και τεταμένη ατμόσφαιρα, χάρισαν στη σιωπή τις σκέψεις τους.

Αποφασισμένη, να συνεχίσει το παιχνίδι της , άφησε την πόρτα του ασανσέρ να κλείσει και πίεσε έντονα το κορμί της πάνω του , κολλώντας τον σχεδόν στον καθρέφτη πίσω του.

-Το ξέρεις ότι δε μου έχεις κάνει έρωτα ποτέ σε ασανσέρ; Τον ρώτησε σιγανά την ώρα που η γλώσσα της γευόταν τα χείλη του ενώ προσπαθούσε με τα χέρια της να ξεκουμπώσει το παντελόνι του.

Την έσπρωξε τόσο όσο να φανεί η άρνηση του να ανταποκριθεί στο ερωτικό της κάλεσμα.

-Να πας να σε γαμήσει αυτός που του χόρευες , της απάντησε κοφτά κι άνοιξε την πόρτα του ασανσέρ.

-Τι εννοείς ; Έκανε τάχα απορημένη

-Αυτό που σου είπα! Mπες μέσα τώρα, δεν είναι ανάγκη να μας ακούσει κι όλη η πολυκατοικία....

Προχώρησε στο δωμάτιο κι άρχισε να ξεντύνεται. Περίεργα ήρεμος , κρέμασε τα ρούχα του με μηχανικές κινήσεις , χωρίς καν να της ρίξει ούτε μια ματιά. Εκείνη τον μιμήθηκε . Έβγαλε τη φούστα και τη μπλούζα της . Δεν ήθελε όμως να το αφήσει έτσι....Τον ξαναρώτησε.

-Μπορείς να μου πεις τι εννοείς; Σε ποιον να πάω να με γαμήσει;

-Στον φίλο σου που τραγουδούσε....της απάντησε με τον ίδιο κοφτό τρόπο. Εντάξει τώρα? Άντε , κάνε μας τη χάρη τώρα και πέσε για ύπνο να μη σε βλέπω....

-Μπα μπα μπα; Ζηλέψαμε τον τραγουδιστή; Τον ειρωνεύτηκε.

-Όχι κυρία μου, δε ζηλέψαμε τον τραγουδιστή , απλά σήμερα έδειξες τι είσαι.

-Μπα; Και τι είμαι παρακαλώ; ....Αν θες δηλαδή μου λες, δεν είσαι υποχρεωμένος, απλά να ξέρω κι εγώ η καημένη....συνέχισε να τον ειρωνεύεται.

-Ένα σκατοπουτανάκι του κερατά είσαι.

-Κι εσένα δε σου αρέσουν τα σκατοπουτανάκια καλέ μου? Περίεργο...κι εγώ που νόμιζα ότι σε τρελαίνουν...

-Άντε γαμήσου

-Μα αυτό προσπάθησα να κάνω ...κι εσύ με έδιωξες μακριά , θυμάσαι;.... Να σε ρωτήσω κάτι;

-Σκάσε!

-Πες μου...έχεις δει καλύτερο σκατοπουτανάκι από τη γυναίκα σου; Τα μάτια της πετούσαν σπίθες.

-Σκάσε σου είπα!

-Τι κρίμα...κι έβαλα τα δυνατά μου!

-Βούλωσε το στόμα σου μη γίνει χαμός.

-Ξέρεις...λίγο το ξανθό μαλλί....λίγο το ποτό....επειδή δεν τα πολυκαταλαβαίνω , μπορείς να μου πεις τι ακριβώς «χαμός» θα γίνει?

-Σκάσε μαλακισμένο γιατί....

.........................................................
..........................................................
............................................................

-Στην υγειά μας!
-Γεια μας!

Τσούγκρισαν όλοι μαζί τα ποτήρια τους και αφέθηκαν να απολαύσουν τη βραδιά τους. Είχαν καιρό να βγουν έξω όλοι μαζί.
Το μαγαζί Β κατηγορίας. Όχι σπουδαία ονόματα, αλλά αρκετό κέφι και μπόλικη όρεξη για χορό. Έπαιξε ένα τραγούδι που άρεσε σε όλη την παρέα. Σε εκείνη περισσότερο. Της άρεσαν τα λόγια . Την αντιπροσώπευαν....Τράβηξε τον άντρα της από το χέρι να χορέψουν.

-Δε θέλω , άσε με, αφού ξέρεις ότι αν δεν πιω πρώτα δε χορεύω, πάρε τα κορίτσια.

-Εεελα πάμε...του έκανε ναζιάρικα για να τον καταφέρει.

Της αρνήθηκε ξανά. Έκανε νόημα στις άλλες της παρέας να την ακολουθήσουν. Εκείνες δεν έδειξαν την ίδια όρεξη.

Πείσμωσε και σηκώθηκε μόνη της. Στην πίστα κανά δυο γυναικοπαρέες ακόμη που χόρευαν αναμεταξύ τους. Εκείνη μόνη της ...προχώρησε προς τον τραγουδιστή... Μόλις την είδε προχώρησε κι εκείνος προς το μέρος της συνεχίζοντας το τραγούδι του. Την κέφαρε και της χαμογελούσε . Χόρευε μπροστά του κι εκείνος την έπιασε από το χέρι να χορέψουν μαζί. Οι άλλες κατέβηκαν από την πίστα. Τους άφησαν χώρο ....ίσως να νόμιζαν πώς ήταν και η δικιά του ...ίσως να νόμιζαν πώς το τραγουδούσε για εκείνη.
Χόρευε αφήνοντας το κορμί της να λικνιστεί στη μουσική και τη φωνή του.

Ανατολίτικος χορός.
Ντυμένη προκλητικά, με ένα μαύρο ζιβάγκο στενό κι αμάνικο , μια μικροσκοπική φαρδιά ασπρόμαυρη φουστίτσα και ψηλοτάκουνες μαύρες μπότες που έφταναν πάνω από το γόνατο, κουνούσε το σώμα της ερωτικά Τίναζε πότε τη φούστα της και πότε τα μαλλιά της που τα έπιανε με τα δυο της χέρια ψηλά και τα ξανάφηνε να πέσουν και να φτάσουν σχεδόν ως τη μέση της...

Έρωτικός χορός.
Της άρεσε να νιώθει ότι εκείνη είχε τον έλεγχο. Κατέβαζε τα χέρια της στη μέση της και τους έδινε τον έλεγχο των γοφών της. Κάθε λίκνισμα...ένα βλέμμα. Έφευγε μακριά του και ξαναπήγαινε χορεύοντας προς το τραπέζι τους κοιτάζοντας τον άντρας της κατάματα και τραγουδώντας του τους στίχους...

-Πού γυρνάς...που γυρνάς...τα βράδια που σε θέλω...πού γυρνάς...πού γυρνάς...κι εγώ αργοπεθαίνω;....

Ξαναγύριζε στον τραγουδιστή και την ίδια στιγμή του έφευγε ξανά μακριά. Έκανε το παιχνίδι της χορεύοντας σε όλη την πίστα.
Ερωτικό παιχνίδι αρσενικού και θηλυκού.
Η ματιά του άντρας της την ακολουθούσε σε κάθε κίνηση του κορμιού της. Σε κάθε βήμα της. Το έβλεπε καθαρά .....τη γούσταρε ως γυναίκα αλλά αν δεν κατέβαινε από την πίστα , θα είχαν άσχημα ξεμπερδέματα.

«Κατέβα ΤΩΡΑ!» έμοιαζε να της φωνάζει με τα χείλη του ερμητικά κλειστά.
Δεν κατέβηκε.

«Δεν πάω πουθενά!» μιλούσαν με τα μάτια πια.

Ο τραγουδιστής είχε τρελαθεί . Βημάτιζε στην πίστα ανάλογα με το πού βρισκόταν εκείνη και σε κάθε ευκαιρία της έδινε το χέρι του .

-Μαζί ...της έλεγε

Κι όταν το τραγούδι τελείωσε το ξαναέπιασε από την αρχή με ένα νόημα στην ορχήστρα πίσω του...Άφησε το μικρόφωνό του στην άκρη, και πήρε το μπουζούκι από τα χέρια του μπουζουξή. Έσκυψε δίπλα της, αφήνοντας το ένα του γόνατο να ακουμπήσει κάτω , βόλεψε το μπουζούκι στην αγκαλιά του στερεώνοντάς το στο πόδι του και την άφηνε να χορεύει παίζοντας στα πόδια της.

Στο μαγαζί είχε αρχίσει να γίνεται χαμός. Τα λουλούδια έπεφταν βροχή από παντού. Στην παρέα της , απίστευτος χαβαλές. Όλοι όρθιοι να πετούν λουλούδια και να γουστάρουν τρελά το σκηνικό που γινόταν. Τώρα πια είχαν ξεσηκωθεί για τα καλά. Χόρευαν όλοι εκτός από τον άντρα της. Καμία και κανείς από τους φίλους της δε σηκώθηκαν στην πίστα, ήταν όλοι όμως όρθιοι μπροστά στην καρέκλα τους και χειροκροτούσαν φωνάζοντας , τραγουδώντας και χορεύοντας.

Της άρεσε να τους ξεσηκώνει. Δε γούσταρε τους μωρόχαβλους ανθρώπους. Εξάλλου για αυτό το σκοπό είχαν βγει.
Να περάσουν καλά .
Να χορέψουν , να γελάσουν.
Nα τον προειδοποιήσει...

Το τραγούδι τελείωσε για δεύτερη φορά και ο τραγουδιστής, παρέμεινε γονατιστός στα πόδια της, πιάνοντας αμέσως μετά ένα πολύ γνωστό ρυθμό τσιφτετελιού.Δεν την άφηνε να φύγει. Του γέλασε.Γύριζε γύρω του αυτή τη φορά κι εκείνος , στροβιλιζόταν γύρω από τον εαυτό του, μη χάσει στιγμή από εκείνη συνεχίζοντας να βαράει τα τέλια του μπουζουκιού του...
Δεν περίμενε να τελειώσει. Τον ευχαρίστησε με χαμόγελο και κατέβηκε κουρασμένη. Εκείνος σηκώθηκε , υποκλίθηκε μπροστά της ευχαριστώντας με τη σειρά του και έκανε ξανά νόημα στην ορχήστρα να αλλάξει ρυθμό.
Έκατσε δίπλα στον άντρα της, ήπιε μια γουλιά από το ποτό της και έσκυψε στο αυτί του

-Πλάκα δεν είχε;
..................................................................................
..................................................................................
..................................................................................
.................................................

-Γιατί; ....Ναι;....ναι;...τον προκαλούσε πια

-Τι θες τώρα ; Ε; Άρχισε να χάνει τη ψυχραιμία του

Του χαμογέλασε για μια ακόμη φορά ειρωνικά

-Τίποτα δε θέλω ....απλά σε λυπάμαι .....

-Δηλαδή; Δεν μας το κάνεις λιανά, να το καταλάβουμε κι εμείς ; τη ρώτησε θυμωμένος ξανά.

-Βαριέμαι.

-Όταν αρχίζεις κάτι να το τελειώνεις. Σε ρώτησα γιατί με λυπάσαι!

- Σε λυπάμαι που με αφήνεις να πλήττω...του απάντησε ψυχρά κι έβγαλε τις μπότες της.

Εγώ για σένα...

ΙΔΙΑΙΤΕΡΟ ΜΑΘΗΜΑ ΕΙΔΙΚΑ ΓΙΑ ...ΑΝΤΡΕΣ!!

Ας υποθέσουμε ότι η δικιά σας τα παίρνει χοντρά και φταίτε εσείς!

Ο λόγος , η αιτία και η αφορμή, μικρή σημασία έχουν.

Σημασία έχει το πώς πρέπει να κάνετε το μάτι της δικιάς σας να ξαναγυρίσει στη θέση του.

....Τι κάνετε οεο?......
Πώς ηρεμούν τα πνεύματα?

Με τη δική σας καλή θέληση βεβαίως! Πάρτε χαρτί και μολύβι και σημειώστε τη σωστή απάντηση , σε ό,τι κι αν σας πει εκείνη την ώρα η κυρία σας . Έτοιμοι?

Παίρνετε το πιο μελιστάλαχτο ύφος που μπορείτε, την πλησιάζετε (όχι πολύ, καραδοκεί κίνδυνος σφαλιάρας ) και με έκδηλη τη μετάνοια στο πρόσωπό σας...ξεστομίζετε :

«ΝΑΙ καλή μου....

ΝΑΙ γλυκιά μου...

ΝΑΙ ζουζούνι μου....

ΝΑΙ γκρινιαρούλα μου....

ΝΑΙ ματάκια μου όμορφα.....

ΝΑΙ λουλούδι μου...ΝΑΙ ήλιε μου...ΝΑΙ φως μου...ΝΑΙ άγγελέ μου...ΝΑΙ αστέρι μου....ΝΑΙ καρδούλα μου όμορφη....ΝΑΙ αγάπη μου γλυκιά....ΝΑΙ έρωτά μου παθιάρικε...»

Εντάξει??
Για καλύτερα αποτελέσματα, αποστηθίστε το παρακαλώ. Δε λέει ...εκείνη τη δύσκολη ώρα, να ψάχνετε να βρείτε το χαρτί στη κωλότσεπη.

ΠΡΟΣΟΧΗ :

Η απάντηση αυτή δεν αρμόζει σε ερωτήσεις τύπου:

«Εχεις γκόμενα?»
«Με απατάς?»
«Θέλεις να με χωρίσεις?»
«Θα το ξανακάνεις?»

Αντιθέτως, ταιριάζει μιααααααααα χαρά ως απάντηση σε ερωτήσεις τύπου

«Τόσο μ@@@@@ς είσαι?»
....ή σε απειλές τύπου... «αν το ξανακάνεις, θα δεις τα ραδίκια ανάποδα».

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΒΡΕ!

Αγάπη

-Σε αγαπώ

-Κι εγώ

-Μα ήρθε ο χειμώνας και θα χαθώ

-Δε θα σε αφήσω

-Δεν μπορείς

-Μπορώ. Είμαι το σύννεφο....εγώ θα σε ποτίζω κάθε μέρα. Θα σε προσέχω

-Δε θα αντέξω το κρύο .

-Σε παρακαλώ, μην κλαις.

-Είμαι στη γη...κι εσύ στον ουρανό

-Η αγάπη δεν έχει όρια

-Μα είσαι τόσο μακριά

-Γι αυτό σε αγαπώ πιο πολύ...είσαι το λουλούδι μου.

-Υπόσχομαι να ξαναγυρίσω

- Δε θα σε αφήσω να μαραθείς.

-Δεν μπορείς...αέρας παγωμένος θα φυσήξει και δε θα αντέξω.

-Θα παλέψω μαζί του

-Μα είναι φίλος μου...

-Θα παλέψω και με τον αγέρα και με το κρύο και με ό,τι σε τρομάζει...δε θα σ αφήσω

-Κρυώνω

-Σε παρακαλώ....άντεξε!

-Συγνώμη...

-Πάρε τις στάλες μου και πιες ...πιες

-Κρυώνω τόσο πολύ...

-Μη....

-Ένα πέταλο...Φύσηξε φίλε μου αγέρα να το στείλεις ψηλά. Φύσηξε να φτάσει το δικό μου σύννεφο, φυλαχτό να το κρατήσει.

-Θα σε περιμένω, είσαι η αγάπη μου

-Υπόσχομαι ....θα γυρίσω ...



Φούσκωσε το πνευμόνια του ο αγέρας...πέταξε το πέταλο ψηλά...το έκλεισε στην αγκαλιά του το σύννεφο.

Πέρασαν οι μήνες.
Ήρθε η Άνοιξη .

Και το λουλούδι άρχισε ξανά να μεγαλώνει και να γεμίζει με λαχτάρα και χρώματα τη καρδιά του σύννεφου που τόσο καιρό το περίμενε...Κι εκείνο το κοιτούσε και το πότιζε κάθε μέρα με τα δάκρυά του. Ήθελε τόσο να το αγκαλιάσει. Λυπήθηκε ο αγέρας το σύννεφο και φύσηξε δυνατά να στείλει ψηλά το λουλούδι στην αγκαλιά που ανήκε

-Θα πεθάνω χωρίς χώμα

-Θα γίνω εγώ το χώμα σου

-Μπορείς;

-Βαμβάκι θα γίνω να ριζώσεις

-Μπορείς;

- Ναι. Η αγάπη μπορεί.

Ρίζωσε το λουλούδι στο σύννεφο και δεν ξαναχώρισαν ποτέ.
Γη και ουρανός ένα..
Αγάπη τους ένωσε

Αγάπη.

Φωτιά στα σύνορα της γης....

Ένα τραγούδι, θαμμένο .
Το άκουσα χρόνια πριν.
Το αγάπησα.
Το ξέχασα τελείως.

Και χθες....εκεί....στο νηπιαγωγείο....κάπου ανάμεσα στις κόλλες , τα χαρτόνια , τους μαρκαδόρους, και τα παιδιά γύρω μου να φτιάχνουμε τις καρτούλες και τα καλαθάκια για το Πάσχα, άρχισα να το τραγουδώ ψιθυριστά.
Δεν το είχα καν συνειδητοποιήσει. Οι στίχοι έβγαιναν μόνοι τους από τα χείλη μου. Δεν το είχα τραγουδήσει για χρόνια. Η φωνή μου δυνάμωσε. Απορροφημένη από την εργασία, το τραγουδούσα δυνατά πια...

Τα μικρά γύρω μου είχαν σωπάσει. Εγώ , με τα μάτια μου κολλημένα στο χαρτόνι που έκοβα, συνέχιζα ... Κι εκείνα έκοβαν και χρωμάτιζαν μαζί με μένα.

-Ποιο είναι αυτό το τραγούδι? είπε το ένα

-Κυρία, το λες πολύ ωραία ... μου είπε το άλλο

Και τότε...σήκωσα τα μάτια μου και συνειδητοποίησα ότι τα μικρά είχαν σωπάσει για να ακούσουν το τραγούδι.

Ότι τραγουδούσα ένα τραγούδι που το λάτρευα κάποτε και που είχε χαραχτεί στη μνήμη μου δίχως να το έχω καταλάβει....

Ένα τραγούδι του Γιάννη Πάριου που μέσα μου είχε συνδεθεί με χρόνια αθώα και γεμάτα όνειρα..... που το τραγουδούσα κι ένοιωθα ότι όλη η δύναμη του κόσμου βρισκόταν στα χέρια μου.

Και ξαφνικά, βγήκε από τα χείλη μου....